P e r y p e t i e

zima zua

2012-02-16T23:27:00.001+01:00

człowiek się uczy całe życie

2012-02-04T23:36:00.002+01:00

kolejnego złego dnia nowego roku, miesiąca podsumowań i rozliczeń...

2012-02-03T21:36:00.002+01:00

Wyrywam kartki z mało zapisanego pamiętnika. Są tam sentencje, które miały mnie bronić przed popełnieniem czegokolwiek. Lista ludzi za których się modliłam. Faceci, którzy dziś już nie znaczą nic. Lista powodów do zapamiętania, fragmenty listów miłosnych bez odpowiedzi. Pamięć łez i zawodów, często bolesnych. Kuba, Konrad, Ż.Ż, Kacper, Łukasz, Łukasz, Krystian, W., utraceni bo chwilowi przyjaciele, znienawidzeni nauczyciele łaciny, Wiking, hm... Marcin i Piotrek... Najfajniejsze są zapisy po pijaku, podniosłe i takie upadłe. Wyrywam, wyrywam, aż pęka pamiętnik. Nie sądzę żebym znowu zaczęła go zapisywać. Niech się sypie, podkreślając moją obecną sytuację. Mam ochotę wszystko spalić. Albo oddać bezdomnym, niech grzeje ich papier zapisany moimi wspomnieniami, o smutnym, wielokrotnie łamanym sercu.
Wyrzuciłam 90% notatek ze studiów, z zabawnymi zapiskami rozmów na marginesach, z ludźmi, którzy kiedyś byli codziennością, a których charakter pisma nic mi dziś nie mówi.
Stare bilety z koncertów, z romantycznych koncertów też. Kartki urodzinowe, okolicznościowe i największa bolączka mojego umysłu, wręcz kompulsywnie przeze mnie uprawiana we wczesnej młodości... listy.
Listy od byłego chłopaka, który dziś ma złamane serce przez innego chłopaka, potem zmienione w przyjacielskie, aż potem w żadne. List do Grzegorza Turnaua o braku moralności w czasach dzisiejszych, oraz listy niewysłane. Pisałam wiele niewysłanych listów, mówiłam im, że mam ich w dupie, że miałam zły dzień, albo chcę żeby mnie dotykali. Zaklejałam kopertę, adresowałam i wrzucałam do pudełek po butach. Tam to wszystko mieszkało, całe moje zagmatwanie.
Od dwóch dni próbuję się przez to przebić, aby udowodnić sobie, że to co myślałam, już nic nie znaczy. Z różnym rezultatem, lecz zawsze z gorzkim zakończeniem.

Kacper

2012-02-02T17:29:00.001+01:00

I może Ci nigdy nie powiem
jak ślicznie wyglądasz
przeglądając książkę
I głowisz się wtedy
nad dativusem.
E, ja używam
innej łaciny.

jasne

2012-02-01T16:34:00.001+01:00

popkultura Cie określa

2012-01-24T19:27:00.001+01:00

pisarka z bożej łaski

2012-01-24T11:31:00.000+01:00

Marzenia na ten rok

2012-01-06T12:30:00.002+01:00

Moim marzeniem jest wyjechać, do Włoch albo do Grecji. Z pewnością na południe, gdzie będę siedziała przy szklanicy lokalnego wina i czytała książki o starożytności, a może nawet napiszę co mi zżera duszę.

nudziara

2012-01-06T00:22:00.002+01:00

czyżby?

2011-12-23T17:12:00.002+01:00

Straszności

2011-12-23T17:10:00.002+01:00

No właśnie...

26

2011-12-18T12:41:00.002+01:00

świetna rzecz!Polecam zajrzeć: http://penpen.jogger.pl/

żal

2011-12-11T15:48:00.003+01:00

Wiele razy układałam w myślach wiersz o pościeli, w której sypiałeś, a którą teraz należałoby wywalić z łóżka. Tymczasem niemo sobie leży, bezczelnie nie zwracając na siebie uwagi, na połowie, tej Twojej. Nie napiszę tego wiersza, nie usunę kołdry i poduszki. Wywalę wspólne prześcieradło. Budzi we mnie ten rodzaj buntu, który czujesz niekiedy mówiąc z niesmakiem, że rodziny się nie wybiera. Coś jak protest bez sensu. A może bardziej, jak spadanie ze schodów...
Po pościeli czas na inne rzeczy z tamtej rzeczywistości. Po ostatnich dwóch razach, gdy ze złością pakowałam je do worka na śmieci, aby Ci je oddać, teraz już tylko siedzę w fotelu i dopijam kawę, po której mi jest niedobrze. Może to nie kawa? Może to ta cisza, jaką chce to wszystko objąć, bo słowa mi nie pasują do pustki. Ja niemal tej pustki pragnę, bo jej nie pamiętam. Budzi taki dreszczyk, jak nowy pomysł na życie, jak pół-marzenie. Więc nie dotykam już tamtych rzeczy, leżą dookoła jak trupy, a ja prześlizguję się po nich wzrokiem. Zupełnie jakby mi miały przypomnieć dawne pragnienia... których dziś już nie zrozumiem, tak bardzo się zmieniły. Żal mi tych słów, które tu powstały, z nagich podstawowych liter, jak dwójka ludzi, którzy mieli kiedyś stworzyć coś wspaniałego. Ale jak to w grudniu, jak to w życiu, czasem nic z tego nie wychodzi. Potem przychodzą pierwsze święta bez śniegu, pierwsze inne, a potem ani się obejrzysz już po nich. Na chodnikach chlapa, w nocy zimno w stopy. Z prozaicznych powodów, druga kołdra znowu zaczyna być potrzebna, lecz tym razem tylko Tobie.

Sunday night

2011-12-11T15:35:00.001+01:00

Życie, nie...

2011-12-04T21:38:00.002+01:00

...

2011-10-30T02:13:00.002+02:00

..

2011-10-30T01:42:00.003+02:00

.

2011-10-30T01:30:00.002+02:00

Światłowody jesienne

2011-10-08T18:08:00.001+02:00

Drogi P.

Niezaprzeczalnie przyszła jesień, czuje ją czubkami palców u stóp, lekko ucałowanych chłodem. Właśnie obserwuję, jak liście trzęsą się na mikroskopijnym wietrzyku. Zupełnie jakby ktoś nie z tej ziemi, bez zewnętrznej powłoki jestestwa swego, Ktoś, chuchał ciekawsko na liście gruszy. Myślę teraz którą to jesień przeżywamy razem. Razem, choć w pewnym dystansie. Gdybym teraz zamknęła oczy i pomyślała, w jaki sposób chciałabym tę jesień spędzić, wiem że miałoby to dużo wspólnego z naszym siedzeniem na ławce w Parku Bydgoskim. Owinięci w swetry o grubym norweskim splocie i szaliki o niepoważnych dziecięcych wzorach, my rzucamy się liśćmi. Śmiejemy, tak beztrosko, że nas bolą brzuchy. Potem grzejemy dłonie na kubkach herbaty, parującej w jesienną rzeczywistość. Potem widzę, jak jemy świeże orzechy włoskie. Obieramy je z jasnobrązowej, soczystej skórki barwiąc nasze palce w ciężko schodzące szarobure plamy. A potem znowu herbata na balkonie, pod ciepłym pledem. Pod kocem bardziej, nie znoszę i nie używam jak przecież wiesz słowa pled. W każdym razie siedzimy na jakimś naszym balkonie i patrzymy w którąś tylko naszą galaktykę, szukamy tam spełnionych marzeń, nie czarnych dziur, a raczej jasnych mgławic. Mam jeszcze kilka innych obrazków pod powiekami, naszych jaśniejących szczęściem twarzy i nieskrępowanych ciał.
Nadchodzi zmierzch, myślę o tym gdzie jesteś i co masz teraz na myśli... Czy myślisz o nas choć odrobinę i choć trochę? Piszę i przecieram miłosnym listem światłowody wprost do Twojego serca! Czy jesteś tam, czy pamiętasz...

P.S. : I love you...

O nie-przyjaciołach.

2011-10-08T13:49:00.005+02:00

Poza tym, że nie sposób się czegokolwiek normalnie dowiedzieć, już wiem że będę prowadziła seminarium licencjackie w przyszłym semestrze. Chyba padnę ze stresu. Innych ważnych wieści ani widu, ani słychu.
Odezwał się we mnie głód życia, a w konsekwencji jakiejś tam dorosłości może rozsądek. Przeprowadzka odłożona do czasów większych środków pieniężnych. Czas oszczędzać, tylko niech mi już powiedzą co ze stypendium...
Obejrzałam ostatnio mieszkanie, całkiem fajne i przypomniały mi się wszystkie moje niepokoje przeprowadzkowe. Ach wspomnienia.

Po urodzinach K. wiele się zmieniło. Przede wszystkim w moim myśleniu o przyjaźni i mojej do niej zdolności. Jednak trzeba więcej niż chęć i staranie z 1 strony by mieć przyjaciela. Nic się za to nie zmieniło względem moich koleżanek, które podejmują dziwne decyzje. Jak tak na to patrzę, zastanawia mnie jak moje zachowanie wygląda z boku. Zaczynam dorastać do decyzji aby dusić wszystko w sobie.

Mam straszny okres w życiu, z mojej winy oczywiście i mojej nadwrażliwości na losy tego świata. Dzięki Rudej trochę mam plan działania, ale co zrobić aby postępować według niego? Znowu wychodzi na światło dzienne sprawa stara jak świat, umiesz liczyć - licz na siebie.

Zaczynam być poważnie rozgoryczona. A chcę być radosna, w żółtym kolorze, z głową pełną myśli o rycerskich turniejach i zamkach, piec babeczki, pic kawę na parapecie, siedzieć w parku pośród liści i kasztanów. Chcę żyć po swojemu, a ciągle nie mam okazji ku temu...

a i jeszcze jedno!

2011-09-29T16:37:00.004+02:00

Ostatnio przeczytałam gdzieś, że główną wadą facetów (dzisiejsze czasy mam na myśli)jest brak krytycyzmu co do ich własnej osoby. Przetrawiłam to i stwierdzam: To-jest-plaga!
Faceci nie dbają o siebie, nie ważne dla nich jest, że codziennie jedzą fast-foody, nie ćwiczą, chodzą w podartych dresach, nie słuchają czego potrzebuje partnerka, mieszkają z rodzicami do 30-tki czy pracują w pracy, która zapewnia im tylko święty spokój.
Jest im wszystko jedno! Totalny tumiwisizm i brak samokrytyki. A w dodatku, mój ulubiony tekst "przecież mamy XXI wiek", więc czego od nich wymagać, skoro wolno im wszystko i jednocześnie nic nie muszą...
Za to wymagania dotyczące ich partnerek to piramida Cheopsa.
"Rośnie we mnie gniew"!

Ciężki jesienny tydzień

2011-09-29T16:18:00.004+02:00

Muszę przyznać, że to jeden z najcięższych tygodni jaki miałam w tym roku...
Poza oczywistymi względami, dochodzą jeszcze rodzinne przejścia ze szpitalami, do 2 w nocy włącznie. Ciągły brak czasu, ciągła niewiadoma w co najpierw ręce włożyć, sprawiają, że piszę ten post, albo smażę schabowe zamiast zapierdalać w słusznych, własnych sprawach. Czas liczyć tylko na siebie, albo znowu...
Pogoda cudowna, jakby dodatkowo chciała mnie wkurzyć, bo przecież muszę siedzieć przy kompie i tworzyć wiekopomne dzieło.

Jutro urodziny K., na których na pewno nie będę się dobrze bawić. Niby knajpa ulubiona, ludzie fajni, a jednak wszystko mnie mierzi. Mam w sobie złość. Nie chcę z nikim gadać, wychodzi na to, że należy mi ugryźć się w język, przywdziać sukienkę i uśmiech numer osiem i być bezproblemowym, szybkochodzącym człowiekiem XXI wieku.

Czytałam ostatnio, iż szukamy podświadomie partnerów na wzór naszych opiekunów z dzieciństwa. Tego jeszcze brakowało, kutwa...

Zaczęło się!

2011-09-28T14:56:00.001+02:00

No i nieboski rok nic nierobienia się kończy... Aby przejść na wyższy level, jednak nie zadbałam do końca.
Mimo międzynarodowego dnia dostępu do informacji nikt mi nie powiedział, że prowadzę zajęcia w tym roku akademickim!
Ogólnie, poza nudną filozofią w piątkowy wieczór (wprost z audytorium, po trzech godzinach trzeba będzie iść się tylko sponiewierać alkoholem), będzie seminarium i konwers co dwa tygodnie.
No i te nieszczęsne zajęcia, których jeszcze sobie nie załatwiłam... Kto mi odda 30h? I co ja mam tym studentom o elementach konserwacji opowiedzieć?! Wszak to nie moja bajeczka na dobranoc...

Wiecie, że Jaffa w Ziemi Świętej potrzebuje archeologów? Jedziemy?
Nadeszła jesień, choć inna niż chciałam... też wariatka. Dam radę.

Ważne aby głowa, nawet bezpiecznie wyedukowana, była płodna jak czarnoziem.

Wzruszyłabym się, ale tusz był za drogi...

2011-09-26T20:40:00.003+02:00

Nie wiem z czego to wynika, ale nadeszły czasy, gdy wszyscy mężczyźni mają w głębokim poważaniu staranie się dla kobiety i o kobietę. Och, ach ależ jestem wierną fanką kurtuazji! Ojej!
Czasy gdy wszystko jest instant, wszystko w pięć minut, albo z promocji, a encyklopedie można wyrzucić, bo komu się chce kartkować takie bydle (sic!) skoro wpisujesz coś w pasek wstydu googla i masz w sekundę wyjaśnioną listę trudnych słów, używanych przez panny co się wywyższają.
Kreatywność jest za trudna, optymizm i zaradność urastają do rangi Nobla z dziedziny chemii, a "proszenie o wsparcie" to tylko taka kwestia z beznadziejnego, amerykańskiego serialu o policjantach z Miami.
W tych ciężkich czasach pozytywistycznej rewolucji technologicznej nikt już nie pamięta znaczenia słowa romantyzm. Skoro takie z was facetów konsumpcyjne świnie, tacy kapitaliści to kupujcie pomysły na randkę przez internet.* A ja będę napawać się swoją abominacją, aż się porzygam, och - zwymiotuję, całą paletą barw obrzydzenia waszą bezbarwnością!

* pomysł na, randkę każdego dnia.

Ciasto

2011-08-28T22:17:00.001+02:00

Upiekłam ciasto
na sam koniec tego
co miedzy nami
stało się zakalcem.

Bo o miłość się walczy...

2011-08-28T22:16:00.003+02:00

Bóg mi świadkiem, chciałam walczyć, bo o miłość się walczy, ale wytrąciłeś mi broń z ręki.

kultuta obrazkowa

2011-08-24T11:44:00.005+02:00

O tym, jak to słusznie ujmuje dzisiejsze relacje międzyludzkie, kultura obrazkowa. Film Closer. Wiadomo.

via peach's soup

17 czy 24.

2011-07-15T23:04:00.004+02:00

Zapomniałam jak dużo z repertuaru Happysad'owych piosenek we mnie siedziało kiedyś i chyba siedzi do dziś, bo oto znowu mają kutwa sens. Jestem ich głodna. Np.

Partyzant K

Tych kilka nocy tych parę dni
kiedy wszystko było tak
Ty byłaś rzeźbą a ja partyzantem
i wiem
że Ty i ja - dalibyśmy się wychłostać
aby mogło tak pozostać

Nie to miejsce nie ten czas
To nie tak
ja nienawidzę jak
Liczysz myślisz patrzysz ile to już lat

Bo całe nasze życie to
To nie te długie lata a
Tych kilka krótkich dni
i tych parę chwil z których
niby nie wynika nic

Albo sensualna i pamiętna Łydka.

I nie obchodzi mnie 17 czy 24, bo to nie o to chodzi. Wszystko to mnie cieszy co guzik nie od tego płaszcza. Super. Romantyzm umarł, a ja go opłakuję co dnia. Co noc. I z tego nie wynika nic.

Obawa

2011-06-21T21:08:00.005+02:00

Zwykle cudowne rozwiązania, to proste rozwiązania. Choć do fanów uproszeń nie należę, bo cały ogląd sytuacji jest wręcz dla mnie nieodzowny, stwierdzić należy, iż podobnie bywa z ludzkimi obawami. Napoleon Hill, przez niektórych szumnie zwany ojcem ludzi sukcesu dokonał ciekawego podsumowania.
Suma wszystkich strachów to 6.
Podzielił je następująco:

1. obawa przed nędzą,
2. obawa przed starością,
3. obawa przed krytyką,
4. obawa przed utratą miłości,
5. obawa przed chorobą,
6. obawa przed śmiercią.

Myślę teraz czego się boję. Mam. Klasyfikuję i ... już mój strach wydaje mi się mniejszy i przesadzony. Może irracjonalny. Nawet wydaje mi się, że to nie to, że może jakaś inna kategoria lepiej by pasowała. Jednak nie ma lepszej kategorii najgorszych strachów. Widać ludzie już tacy prości są w obsłudze. Może gdy jasno się określi, czego się boimy, możemy złapać oddech i pójść na przód pełną parą?

P.S. Jeśli boję się, że zanudzę się na śmierć, to jest to strach przed śmiercią czy nudą? Bo nudy widać, nie ma w wersji podstawowej... albo może życie kiedyś bywało ciekawsze...

*

2011-06-12T17:14:00.001+02:00

Uzdrówmy nasze dusze
w kieliszkach szklanych ciał
a potem się rozejdźmy
jakby nas rozdzielił świat...

Zawsze i niezmiennie

2011-05-22T00:16:00.004+02:00

Zawsze i niezmiennie na znak tamtych czasów i hotelu Piast, a zwłaszcza moich urodzin ..

***

2011-05-12T13:34:00.000+02:00

Konfabulacje deprecjonistki
i banały depresjonisty
na licencji poetyki

niczym

jowialność rozproszona
zapładniają wolno
wieczór długich weekendów

i ten strach.

A gdyby tak...

2011-05-12T13:03:00.000+02:00

I znów mnie nosi! Nomadyzm mój fizyczny i emocjonalny, taka wcale przynależność, a uzależnienie raczej, co powoduje płodność mojego umysłu w plany ucieczki, które w zasadzie są zamkniętym kołem raczej, łodzią - która chce odpłynąć, iluzją stabilności i stabilizacji. A gdyby tak uciec i zacząć wszystko do nowa? ... zachodzę w głowę dlaczego tak jest zawsze wtedy, gdy istnieje plan działania na najbliższe 5 lat.

Stare piosenki

2011-05-12T12:45:00.000+02:00

Bus był już w granicach Polski. Szybko się ściemniło. Hanzeatyckie miasta zostały za plecami razem ze swym niesamowitym wiatrem, neurotyczną pogodą i lekkim powietrzem, pełnym naszego zachwytu.
Wiele zobaczyłam, do wielu miejsc będę wracała wspomnieniami... do piętrowych łóżek i katedr, wina w kubkach i anegdot, Guinnessa w lubeckim pubie, stralsundzkich wieczorów, niemieckich rzek i wiatraków, i do ludzi, z którymi te chwile dzieliłam. Bo poza zyskanymi wrażeniami, czułam że takie chwile nigdy się nie powtórzą. Czułam też że definitywnie kogoś straciłam.
I taki smak ma ta piosenka, którą śpiewaliśmy na całe gardło, wszyscy włącznie z profesorem. Choć zapewne każdy czuł coś kompletnie innego.

Cywilizacja gwałcąca swoją obecnością

2011-04-07T13:51:00.003+02:00

Jak mało jest miejsc, w których nie ma nikogo poza nami!
Już na chwilę nie można być osamotnionym, zostawionym w nieobecności innych przedstawicieli gatunku...
Jak mało jest miejsc jak w XIX wieku, jak w XVII, pustych ludzkim bytem, zostawionych niezmiennie swoim kolejom losu i nieskrępowanemu wichrowi...
Jak mało jest przestrzeni gdzie nie umiesz określić, jaki mamy czas i jakie czasy.
Nie do wiary ile to daje siły!
Zdewastowana przez wodę asfaltowa alejka. Pokruszony asfalt, schylam się i zawiązuje sznurowadło. Szlaban, a potem polna droga. Odciski końskich podków. Nikogo w zasięgu wzroku, jedynie samotne topole, absolutnie puste hektary, po środku mała ścieżka. Potem brodzisz wśród suchych traw, co głośno gwiżdżą na wietrze. I wtedy jest już błękitny koniec, dotarłam nad urwisko, gdzie nad smutną Wisłą żyją niewidzialne teraz bobry.
Wiatr trochę zbyt mocno ze mną pogrywa. Niech mnie szarpie za włosy, skoro taka jest cena tej chwili, tego popołudnia.

Gdy wracam, obiecuję sobie bardziej cenić i strzec swojego szczęścia. Jednak wiem, że gdy wrócę będą mi chcieli to wszystko zabrać...

Strategie związkowe, czyli lepiej niech samo się toczy

2011-03-31T12:37:00.006+02:00

Aż czasem mnie zadziwia, jak trafne są moje osądy nt. relacji damsko - męskich. Tym razem zaś wolałabym, żeby nie były, bo... są niepokojące. Muszę się nauczyć dbać o swój interes, a nie po długim czasie stwierdzić, że dana strategia na życie przyniosła mi chwilową satysfakcję, a na dłuższą metę zrobiłam z siebie kogoś, do kogo nie można się zbliżyć. Albo już się tego nie chce. "Jakieś problemy z siecią".

Lepiej niech wszystko toczy się po swojemu. Spontan. Głos serca i trochę rozsądku, żeby potem nie było płaczu.

Taki casual. Długodystansowy.

Robyn - Who's That Girl

Dzieci, bleeeh..

2011-03-19T20:54:00.003+01:00

Do tej pory łudziłam się, że temat prezentów dla dzieci, jak i dzieci w ogóle jest banalny. Aż tu nagle pojawia się zagadnienie drobiazgu dla 3latki. Zabawki można oglądać godzinę, książeczki, klocki, plecaczki, lalki, pluszaki, kredki i inne gadżety... Tylko co tu zrobić, kiedy się nie wie co porabia w wolnych chwilach takie dziecko?
Naturalne wydaje się skontaktowanie z kimś, kto takie pojęcie posiada. Na pierwszy ogień oczywiście byłaby to mama. Ale gdy ktoś ze swoją nie rozmawia, włącza książkę telefoniczna na komórce i szuka znawcy. Ta nie, ta to już w ogóle, ta o boże, ta never, z tą nie gadałam 3 lata, więc głupio zadzwonić, ta nie będzie wiedziała, dalej, dalej, dalej... i nic!
Grupa docelowa koleżanek w książce telefonicznej(bez rodziny): ok. 60.
Wiek: Reprodukcyjny.
Wykształcenie: Wyższe.

Stwierdziłam co następuje:

1. Tylko 4 moje znajome mają dziecko, ale nie są to bliskie koleżnaki(sic!)

2. Zapewne ok. 10 moich koleżanek (z całą pewnością) chce mieć dzieci

3. Około 30 nie ma nic przeciwko dzieciom, ale żeby je mieć to raczej nie

4. Może z 10 jest rodzicem chrzestnym i to im wystarcza

5. Około 10 nie cierpi dzieci, bleh, a żeby jakoweś rodzić to już w ogóle

Wnioski są takie, że większość (zatrważająca) moich najlepszych koleżanek to: albo zatwardziałe feministki, albo kobiety niezależne, albo homoseksualistki, albo singielki, albo ... albo co??

Dokąd zmierza ten świat i kto będzie zarabiał na nasze emerytury?
Zwłaszcza, że jeśli dzieci mieć nie będę, to się z wieży nie rzucę. W rodzinie nie mam małych dzieci, rodzeństwa wychowywać nie musiałam. Nic nie wiem o dzieciach, nie bawią mnie małe rączki i nóżki, a całkiem małe dzieci raczej mnie niepokoją...

Ogólny wniosek, jest taki, że nie lubię dzieci, boję się ich i ... jak każda kobieta oszukuję się, że jeśli już będę miała własne, to będą zupełnie inne niż wszystkie te: wrzeszczące, ryczące, krzyczące, wkładające palce do kontaktu i robiące sceny w miejscach publicznych bachory, które do tej pory zwykłam spotykać na swojej drodze.

P.S. Ostatecznie, to wujek Google podpowiedział mi co się nadaje dla 3latki,czytaj: czego nie zje, czego nie obślini, ani przez co się nie zabije z mojej winy...
Cała sytuacja tak mnie zirytowała, że pieniądze na prezent zainwestowałam w zbyt drogą, antystresową maseczkę do twarzy...

Na imię jej było tradycja

2011-03-15T20:40:00.000+01:00

Nic tak nie cieszy jak małe rytuały! Nic nie cieszy bardziej jak tradycja dzielenia rytuałów z ulubionymi duszami.
Do takich należą wyjazdy weekendowe, popularne wśród moich znajomych wspólne wyjazdy na Open'era, chodzenie na kawę w to samo miejsce, picie tego samego piwa w tym samym miejscu z tą samą osobą w ten sam dzień tygodnia!
Mam kilka własnych, których się boję, bo stwierdzić można, iż są następstwem jakichś schorzeń delikatnej natury psychicznej. Tak, skoro już przyszło do zwierzeń... nie zasnę gdy w pokoju jakaś szafka, szafeczka czy szuflada jest otwarta, a kawa w herbacianych kubkach mi nie smakuje (bo mam dwa kubki kawowe do celebracji tego napoju przeznaczone) i różne inne schorzenia - przyzwyczajenia, które przemilczę. Jednym natomiast z moich ulubionych, a szalenie niebezpiecznych, jest czytanie w trakcie spaceru... Od lat chadzam do biblioteki miejskiej, wypożyczam klasykę literatury i podążam deptakiem do domu, czytając w zamyśleniu. Raz czytając Sentencje Seneki, mało nie zabił mnie samochód...
Ostatnio mocno trzymam kciuki za pewną tradycję co się narodziła 6 marca, w dzień kaca po urodzinach Rudej. By nie zmarła śmiercią tragiczną ani powolną, choć kolejne przeznaczone nam niedziele wciąż wypadają z kalendarza...

Kartka z Sopotu

2011-02-04T16:21:00.003+01:00

Miałam wysłać do Ciebie kartkę z zimowego Sopotu. Adres pamiętam przecież dokładnie. Najpewniej pocztówka ta byłaby minimalistyczna, a tekst na odwrocie jakiś bez ładu. Dwa zdania, nie wiem jaki podpis.

Może napisałabym, że morze zimą (odwrotnie niż październikową jesienią) jest zaskakująco spokojne? I nie dlatego, że skute lodem, lecz w zasadzie dlatego, iż zimowy wiatr gładzi taflę swym podmuchem dla różnej maści ptaków przybrzeżnych. Dla łabędzi, dla kaczek krzyżówek, dla nurów i dla bialutkich mew oczywiście. Gdy spaceruję po drewnianym molo słońce oświeca scenerię centralnym snopem światła. Wygrzewam twarz, wygrzewam jakieś smutne i zakurzone upływem czasu myśli... Idę na brzeg. Nim tam jednak dojdę, muszę minąć śpiący budynek Grand Hotelu, potem skręcam w krótką piaszczystą już alejkę, tuż przed tablicą informującą o fokach, co letnią porą lubią tu brzuchem leżeć na plaży. Staram się iść po śniegowym języku, lecz stały grunt szybko się kończy. Piasek pochłania moje oficerki. Lecz grzęznę nie głębiej niż 4 cm. Wkrótce, zaledwie po 10 sekundach, gdy moje serce drży już z tęsknoty, która zaraz się skończy, jestem u brzegu. Wiatr zmusza moje oczy do łez. Policzki oblekają się w czerwień na najbliższe dwa dni. Fale są minimalne, lecz mimo tego muszle wesoło poddają się prądowi. Ruszają się bezustannie, okręcają wokół własnej osi, i jest w tym coś z tańca derwiszy. Jakieś umiłowanie wirowania, jakaś stałość w ruchu, jakiś pierwiastek nieskończoności.
Łatwo zauważyć, że brzeg szybko opada w morską głębinę. Drobinki piasku i maleńkie kamyczki szaleją na równi pochyłej. Wszak pod wodą nie obowiązują już te same zasady.
Cofam wzrok i o mało nie upadam. Poślizgnęłam się. Lodowaty Bałtyk swym chłodem sprawił, że brzeg zamarzł. Widzę małe, szare muszelki! Chcę je podnieść, chcę je stąd zabrać. Nie ma to jednak szans powodzenia. Muszelki przywarły do brzegu wieczną zmarzliną. Może chciały tam zostać? Może to Bałtyk nie chce by odeszły, by ktoś mu je zabrał? To chyba najbardziej zaskoczyło mnie podczas mojego dwugodzinnego pobytu w Sopocie! I o tym w zasadzie chciałam Ci napisać. Muszle zimą przymarzają ! Druga sprawa to piękne detalami wille sopockie, nikt by ich nie sfotografował, tak jak Ty, podczas naszego wspólnego wieczornego spaceru.

Co do podpisu, nadal nie wiem. Może lepiej bez. Tak jak bez odpowiedzi, której pocztówki nigdy nie obiecują.

Kurczak po syczuańsku

2011-01-11T19:10:00.002+01:00

- Łee... - zawodzi Loka
- Co znowu Ci nie pasuje? - oburzam się, bo obiad dopiero co wjechał na stół.
- Tak mało?
- O Boże... to chyba najlepszy komplement, jaki od Ciebie usłyszałam!

Pater Familias i okulary

2011-01-11T18:35:00.003+01:00

Siedzę przy komputerze, pogłębiając swoją beznadziejna sytuację i wadę postawy. Późne popołudnie.
Cisza poobiednia.

- Gdzie są te małe śrubokręciki?! - ryczy z drugiego piętra rodziciel.
- W barku! - krzyczy zza ściany Loka Loka Loka (w tej historii pseudonim artystyczny siostry, zaczerpnięty z piosenki trochę mniej tandetnej niż dręczące moją jaźń Waka Waka Waka), po czym wypada z pokoju odziana w egzaminacyjne ciuchy, wali drzwiami w ścianę - Gdzie są szelki? - rzuca ku wnętrznościom szafy.
- Gdzie są śrubokręciki... te małe!! - grzmi szalenie z góry Pater Familias.
- Boże zwariuję - mówię do siebie i walę czołem w klawiaturę laptopa, na którym od dwóch lat próbuję napisać magisterium o Krzyżakach.
- Gdzie masz szelki, no ej? - Loka czyni przeszpiegi w dużej szafie.
- Ojciec się pyta gdzie są śrubokręty - zawodzi z irytacją rodzicielka, przy czym słyszę jak wygrzebuje się z pościeli po drzemce.
Walę głową w klawiaturę, plując by ktoś im dał te szelki i te śrubokręty...
No cóż, rozpoczęła się kolejna przerwa kawowa - oby nie trwała dwa lata...
Bieżę do pomrukującego Familiasa.
Koniec końców bowiem znalazł miniśrubokręciki w barku.
Siostra zabrała moje szelki.
Moja wena od dwóch lat nie powraca.
Z kawą w łapie patrzę jak pater Familias łypie przez lupę i wkręca śrubki w okulary do czytania mojej matki. I znowu tak jest, że już wszystkie jesteśmy z nim w kuchni.
Mierzy mnie wzrokiem. Zdejmuje z nosa moje okulary, po czym bez słowa przykręca i moje.
- Mamy jakiś lakier do paznokci?
- Ja nie chcę! - wrzeszczę
- Coś pod czerwony...
- Nie maluj mi, no...
Loka podaje z lodówki świecący róż.
- Mi nie maluj, ja nie chcę...
- Musi być, bo się śrubka wysunie...
- Ale ja nie chcę, tam jeszcze jest czerwony sprzed 7 lat! Nie maluuuu...
Pater Familias odkłada moje okulary do wyschnięcia.
- Czasem mnie traktujecie jak dziecko...
Myślałam, że mama i Pater posikają się ze śmiechu...

Dom wariatów...

Czego!?

2010-12-11T12:43:00.002+01:00

Weryfikacja, weryfikacja, weryfikacja... czas na wnioski, na które nie jestem gotowa. Po odebraniu wczoraj dyplomu miałam taki zjazd humorystyczny, że nawet 16 godzin snu by mi nie pomogło. Co dalej z życiem mym?
Ciekawe, że jak o czymś zapomnisz, zostawisz za plecami i pójdziesz dalej, życie Ci o niespełnionych planach i marzeniach przypomni. Ostatnio miała okazje uczestniczyć w szkoleniu z zarządzania kulturą (było świetnie, choć mroźno)gdzie znowu usłyszałam, iż powinnam iść na doktorat. Drugi impuls dała mi moja promotorka, która chce zgłosić moja pracę do konkursu prac magisterskich o tematyce toruńskiej.
No tak komuś kto się zajmuje przeszłością, najtrudniej odpowiedzieć sobie na pytania dotyczące własnej przyszłości...

Gdzie mieszka seks...

2010-11-03T20:33:00.008+01:00

Otóż w którymś z postów obiecałam, głównie sobie, że przeczytam książkę Ireny A. Stanisławskiej sondującej Piotra Pałagina. Jak się dowiadujemy z opisu wydawcy Pan ów jest lekarzem, psychoterapeutą, absolwentem Radziecko - Amerykańskiej Akademii Psychoterapii, członkiem Stowarzyszenia Homeopatów Wielkiej Brytanii i astrologiem. Prowadzi praktykę, seminaria i wykłady w Rosji, Austrii, USA, UK, Litwie, Łotwie i w naszym uroczym kraju.
Powyższy opis umknął jakoś mej uwadze, gdy zaczynałam czytać tę książkę. Dopiero Przemek, "człowiek jakże przenikliwie klasyfikujący" pyta mnie, "Czy ty wiedziałaś kim jest ten Pan?" Oczywiście udałam, że "phi, oczywiście" i nie robi to na mnie wrażenia, ale szczerze powiedziawszy będąc osobą stroniąca od astrologii, czakr i homeopatii, trochę ostudziło to mój zapał doń.
Niemniej w ramach akcji "szerokie horyzonty - poszerzamy!" i słów F. Zappy "Umysł jest jak spadochron. Nie działa, jeśli nie jest otwarty" - brnęłam.

Niewątpliwie na plus tej książki można zaliczyć pojawiające się licznie przykłady problemów i ich rozwiązań, wzięte z życia P. Pałagina i jego praktyki jako psychoterapeuty.

Zapamiętam kilka rzeczy z tej książki, niektóre dały mi do myślenia. Myślę, że w zasadzie zamiast recenzji, opisze swoje wrażenia z lektury. Są to np. odmienne podejście do seksu mężczyzny i kobiety polegające na problemie uważania seksu za jedną z "potrzeb", co w zasadzie sprowadzało by seks jedynie do potrzeby fizjologicznej. To smutne i niepełne znaczenie aktu seksualnego, jednak na przykładzie ludzi "skaczących z łóżka do łóżka" nabiera smutnych rysów realności.
I tu kolejna sprawa związana z temperamentem seksualnym partnerów. Autor podaje przykłady, iż dwójka ludzi o różnych temperamentach nie stworzy związku wzorcowego. Choć o znaczenie wyrażenia "wzorcowy związek" można się spierać, chodzi tu w dużej mierze o szukanie wrażeń z innym partnerem. Ktoś kto jest ognistym kochankiem, nie dogada się z oziębłą kochanką, uważającą seks za "potrzebę". Różnice w tych poziomach prowadzić mają również do chorób układu rozrodczego. Racjonalne wydaje się zgodzenie z tym, iż rytm seksualny kochanków to podstawa udanego pożycia.
Jak sugeruje dalej Pałagin, jest błędem popierane przez niektórych budowania związku na długoletniej przyjaźni. Ponoć kończy się to zaburzeniami seksualnymi.

Poniekąd zgadzam się z fragmentami, w których psychoterapeuta upatruje zaburzeń seksualności w wychowaniu i identyfikowaniu się z płcią. Zdaniem autora odpowiedź na pytanie "po co/ dlaczego jestem kobietą/mężczyzną?" jest kluczowe do pożycia pozbawionego fiksacji i zaburzeń.
To co wynika z tej książki, to przesłanie które niezwykle mi się spodobało. Mianowicie, tu cytat "seks, orgazm to jedyna sfera wolności, którą człowiek ma w otaczającym go świecie. A wolność jest największym pragnieniem człowieka. Bo wolność to radość, spokój, rozluźnienie. To ona daje prawdziwe poczucie bezpieczeństwa i sprawia, że nasze życie na Ziemi ma sens".

Gdzie mieszka seks? W każdym z nas, w niektórych na stałe, w innych w weekendy.
Książka jest subiektywna, zastanawiająca i szybko się ją czyta - lecz mniej przyjemna, niż można by sądzić po temacie.

Nowe czasy, odwieczne problemy...

2010-10-31T22:35:00.008+01:00

Pierwszy raz od 25 lat nie odwiedzę grobów bliskich zmarłych na ich święto listopadowe. Dodatkowo dziś do moich drzwi zapukał mały duch ze swoją babcią wesoło strasząc Pater Familiasa i zmuszając go okrzykiem "Słodycz albo psikus" do wydania ostatniej zachomikowanej czekolady toffi. Nadchodzą nowe czasy...

Snuje dziś wieczór osobiste rozważania o bliskich, którzy już nie usiądą do stołu na urodzinach i imieninach mojej prababci. O tych, którzy te dwa w roku popołudnia spędzić chcieli w małym pokoju 3 na 3 i pół, w gwarze 15 osób.
Zwykliśmy siadać tym dość dużym gronem wokół za niskiej, rozkładanej ławy - zastawionej dobrym, domowym, ale uroczystym jedzeniem. I choć zdarzały się rozwody i śmierci, my nadal przy tym stole siadamy, raczej nie doceniając że siebie mamy. Bo gdy tak siadam w kącie, na sfatygowanej wersalce, wszyscy wydają mi się tak ułomni, tacy spaczeni, tak obciążeni przywarami i tacy wadliwi. Wujek z ciotką opowiadają sprośne dowcipy, inny wujek podszczypuje, kolejni wujkowie piją kielonka za kielonkiem, kuzynka wcina zbyt dużo jak na 13latkę. Ale siedzimy, rozmawiamy, śmiejemy się dogryzając sobie i trwamy...
Dziś jest już inaczej. Choć dołączyły do naszej rodziny nowe dzieci i one są w centrum uwagi, ja słucham mojej prababci, siedzącej pod zieloną paprotką.
Jest smutna.
Widzę po niej, że życie, a może nawet Bóg ją zawiódł.
Że się poddała.
Ta pamiętająca dzień śmierci Marszałka.
Kobieta, mieszkając na niemieckim gospodarstwie, zmuszona ukrywać radzieckiego spadochroniarza we własnym domku.
Ta, którą przesłuchiwało gestapo w zaawansowanej ciąży.
Ta, która z mężem spędziła po ślubie tylko tyle czasu by spłodzić piątkę dzieci.
Żona tego, którego wywieźli na lata na roboty w głąb III Rzeszy.
Ta, której mąż po kilku miesiącach od powrotu umiera na gruźlicę.
Ta, która sama buduje dom dla swych dzieci, a potem składa do grobu jedno z nich. Po około dziecięciu latach zrobi to jeszcze raz.
Ta, która całe życie szyje na maszynie, bo drugi mąż nie potrafi nic, poza trafieniem do domu pod wpływem.
Moja prababcia Irena, którą doświadczyło życie.
Jednak dopiero teraz po przedwczesnym odejściu żartobliwych wujków, nie poznaję mojej babci. Jej widok sprawia, że wizja śmierci kogokolwiek mnie paraliżuje. Nigdy jej o tym nie opowiem.

Wujek Tadeusz popełnił w miłości chyba wszystkie możliwe błędy, a może żadna z jego miłości nie potraktowała go poważnie? Był dobrym, lecz niewierzącym w moc swych rąk, stolarzem. Latał na paralotni, lubił podróżować i kochał Bieszczady. Wiele czasu spędzał w swojej górskiej chatce, która stała się jego grobem. Pochowany został w Wetlinie, w skromnym grobie otoczonym rzecznymi kamieniami. W dzień pogrzebu rodzeństwo i dzieci, wedle jego życzenia, rozsypało część jego prochów na szczycie Połoniny Wetlińskiej. Wiatr go pochwycił i poniósł ku szczytom Halicza i Rozsypańca.

Wujek Mietek lubił majsterkować, lubił wypić i przygarniać kocięta. Pasjami rozwiązywał krzyżówki, a w szufladach gromadził żarówki, diody i układy scalone, które zawsze kojarzyły mi się z japońskimi nowoczesnymi miastami. Cieszyły go małe rzeczy, w końcu tak nie wiele miał.
Babcia długo otaczała opieką chorego na raka wujka. W któryś czwartek zeszłego roku musiała już zawieźć go do Hospicjum. Nie chciał. Zmarł tego samego dnia, wtedy spadł też pierwszy śnieg tamtej zimy.

Mój dziadek Józef miał chropowaty zarost, swetry zapinane na trzy guziki i żółto-czerwony rower firmy Romet. Wydaje mi się, iż nie był wylewny, ale pewnie się mylę. Strasznie żałuję, że nie mogłam posłuchać jego opowieści o Nowym Jorku końca lat 70tych, o metrze, którym tam jeździł i o jazzie, który usłyszał tam po raz pierwszy. I co z tego że miałam adidasy z Ameryki, bluzę z Myszką Miki i udany dzień nad jeziorem w dzień jego śmierci? Wolałabym by go nie zabił kierowca na trasie A1, a już zupełnie nie chciałabym mieć wtedy imienin i jagód na torcie, po które jechał do lasu specjalnie dla mnie.

Moja babcia po śmierci męża kompletnie zamknęła się w sobie. Dziś odkrawamy jej skórkę od chleba, robimy słodką herbatę, a ona nie pamięta już o śmierci dziadka. Ona niczego już nie pamięta...

Śmierć zabija. Cudza śmierć zabija coś w nas. W końcu przecież "Człowiek naraża się na łzy, gdy raz pozwoli się oswoić".*

*Antoine de Saint-Exupéry — Mały Książę.

I don't believe in love...

2010-09-27T14:35:00.003+02:00

Nie wiem dokładnie, w którym momencie to się stało. Choć wiem, że obwiniam niejako na zasadzie przeniesienia "czyichś przewin względem kogoś". Lecz ciosy padły tak blisko, że miłość stopiła się na moich oczach, jak masło zbyt długo rozmrażane w mikrofalówce.

I choć samo w sobie nadal istnieje, to ani nie wygląda normalnie, ani nie smakuje dobrze. Takiego masła już nikt nie chce, a tylko czasem żal jest je wyrzucić, zatem zalega w lodówce, niejako z poczucia winy.

Dlatego postanowiłam, iż udawać nie umiem, że wszystko jest w porządku. Sytuacja problemu między bliskimi ludźmi bardzo boli, bardzo wpływa i bardzo niszczy. Miał pewnie rację znajomy, że może w swojej głębi serca i duszy wierzę nadal w miłość. Jednak uważam, że już chyba tylko w tę, co jest jak masło - z terminem przydatności, albo tą stopioną ... złymi słowami, rozłąką i zimnym sercem. Innej nigdy nie spotkałam...

Czy chciałabym wrócić do dawnej wiary w miłość? Uwierzyć ponownie? Dokopać się do głębin? Próbuję. Czytam, słucham i myślę, milczę - nie pozostaje zamknięta, na razie jestem niedostępna. Na tyle na ile mogę pozostaję w grze, lecz nie gram.

Zawód miłosny trzeba “przegadać”, albo zakochać się na nowo..."

2010-07-10T18:08:00.002+02:00

Uwielbiam zgłębiać relacje międzyludzkie. Zwłaszcza planetę miłość i jej planetoidy analizować uwielbiam.
Nie to abym odebrała właściwe po temu wykształcenie w temacie psychologii, co zawsze mi się marzyło, ale jakieś doświadczenia posiadam - plus zmysł obserwacji wykształcony, aż nadto zajebiście. Korzystam udatnie ze zmysłów, więc powtarzać zasłyszane/przeczytane rewelacje również lubię.
Od jakiegoś już czasu zastanawia mnie zjawisko "przyjaźni", a konkretniej od czasu gdy dowiedziałam się, iż stratę przyjaciela przeboleć trudniej, niż utratę ukochanego.
Przyznam, że cenię sobie przyjaciół, lecz mam ich zbyt mało. Od czasu do czasu - wcale. Powód? Nieumiejętne dbanie o tego typu relacje. Zawsze wydawały mi się czymś czasowym np. przyjaciele ze szkolnej ławki, przyjaciele z liceum, ze studiów, z pracy. Ktoś mógłby powiedzieć, że to znajomi, a nie przyjaciele. Lecz ja powiem, iż od tego wszystko się zaczyna, od wspólnoty celu, wartości, czasu.
Tymczasowość i dzisiejszy pęd życia... są wszystkiemu winne! Zmiany w życiu pociągają za sobą zmiany środowiska i otoczenia, a w konsekwencji także zmianę ludzi. Relacje trudno jest przecież utrzymać, gdy dzielą nas obowiązki, prywatne życia i kilometry. Pojawia się poczucie winy, smutek, melancholia, tęsknota... dlatego sama również ciężko zawieram przyjaźnie. Nie dlatego, że kogoś nie lubię, ale dlatego, że ciężko znoszę syndrom odstawienia.
Wydaje mi się, iż jest to powszechne i najbardziej widoczne na zasadzie zmian partnera. Przyjaźń to podstawa związku, plus bliskość, intymność i przywiązanie. Wyobraźmy sobie, że się rozstajecie z powodu jakichś różnic, planów, wartości, być może zdrady (choć ta do tego przykładu się nie nadaje), a mimo wszystko gdy wydarzy się coś ważnego, chcesz chwycić za telefon i pogadać z przyjacielem. Mimo całego bólu rozstania, tęsknicie najbardziej już nie za pocałunkami, trzymaniem się za rękę, czy wspólnymi nocami, lecz za ... przyjacielem. Wchodząc potem w nowy związek cały czas będzie wam czegoś brakowało. Rodzić to będzie smutek i frustrację, być może zwlekanie z zaangażowaniem. Dobra nowina jest jednak taka, iż "Czas goi rany: im dalej od rozstania, tym mózg bardziej obojętnieje wobec obiektu miłości"
Zawód miłosny trzeba przegadać, może zakochać się na nowo, ale co zrobić gdy ten ktoś był również Twoim najlepszym przyjacielem? czy ból rozstania sprowadza się właśnie do tej tęsknoty za przyjaźnią? Gdzie jest to wszystko co razem się dzieliło? Przecież to nie tylko kilkanaście wspólnych zdjęć, kilku wspólnych znajomych z nk, ale cały mikrokosmos, który przestaje istnieć! W końcu, czy czasem nie jest tak, że zwlekamy z rozstaniem, bo owo przywiązanie (w sensie przyjaźni, taka niechęć do sprawienia mu/jej zawodu) nam na to nie pozwala?

Zdrowiej jest dla mózgu, kiedy zamiast pogrążać się w smutku, nazywamy na głos swoje doznania, długo już je nazywam. Nawet jeśli już nie chcę, to co mam począć skoro zniknął cały mikrokosmos?
Pewnych braków nowa miłość nie leczy, czasem jednak może Cię pozytywnie zaskoczyć. Warto mieć nadzieję.

Upał

2010-07-08T18:01:00.000+02:00

Na zewnątrz upał, więc chowam się w domu z książką i czereśniami, malinami, ostatnimi truskawkami. Przeczytałam ostatnio powieścidło pt. "Leven" Szlendaka, co mi zrobiło dobrze. Moje mediewistyczne zboczenie i miłość do Torunia, sprawiły, że zassałam książkę w kilka godzin. Miłośnikom kryminałów z wątkiem historycznym wielce zatem książkę polecam. Cena nie zabija, bo kupiłam ją w Taniej Książce za 9.90.
I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie to, że za nic nie mogę skończyć ostatniego rozdziału mojej mgr. No po prostu bojaźń mnie ogarnia jak mam zacząć wprowadzać staroniemieckie źródło do akcji. Chyba marny ze mnie historyk, albo zbyt odpowiedzialny...

Choć nie powinnam chłonę lato, a raczej jego miłe elementy, bo samej pory roku nie cierpię!

Krzywa przegroda

2010-06-30T13:45:00.000+02:00

MR to koszmar, badanie jest po prostu okropne.
Nie licząc wenflonu jest prawie nie inwazyjne, a doprowadziło mnie do płaczu. W dłoni miałam przycisk kontrolny, którego miałam użyć, gdybym z jakichś powodów chciała przerwać badanie. Na uszach miałam słuchawki, żebym mogła słyszeć co mówi lekarz. Przyczepiono mnie pasami, zakuto w jakieś plastikowe ramy, tak abym nie mogła się ruszać. Unieruchomienie na 20 minut to coś okropnego, lecz nie tak, jak kłopoty z oddychaniem. To nie były zwykłe duszności, z braku tlenu myślałam, że dostanę ataku serca. Po 10 minutach okropności dostałam komunikat, że wysuną mnie z urządzenia i podadzą dożylny kontrast. Poczułam ciepło w przedramieniu, ale nie byłam w stanie ogarnąć sytuacji. Maszyna była tak głośna i tak mną trzęsła, że bałam się, iż trzeba będzie powtórzyć badanie.
Dlatego nie użyłam przycisku. Gdybym z własnej winy miała powtórzyć leżenie w trumnie przez 20 minut - oszalałabym.

Resztę dnia spędziłam w totalnym odrętwieniu z zaleconą butelką wody mineralnej.
Po kontraście byłam niemal przeźroczysta, mogłam wodzić palcem po każdej żyle na moim ciele.
Prawdopodobnie będę jeszcze zmuszona zrobić badanie MR odcinka szyjnego i drżę na myśl o tym.

Może istotniejsze w całej tej historii, niż samo badanie, jest to o czym się podczas takiego badania myśli. Nie mogłam się skupić wcale. Bałam się i strach , taki niesprecyzowany i niedokładny obezwładnił moje ciało i umysł tak skutecznie, że pod koniec bezwiednie zaczęłam płakać. Po wyjściu z maszyny nie miałam nawet siły się ubrać.

Wyniki nic nie wykazały.
Mam ponad sto zdjęć mojego mózgu i ponoć ani jednego powodu do zawrotów głowy.
Aha, mam krzywą przegrodę, ale na to się szczęśliwie nie umiera.
Wygląda na to, że jeszcze się pomęczę na tym świecie...

MR

2010-06-16T22:36:00.004+02:00

Jutro jadę do onkologicznego do Bydgoszczy na MR.
Szczerze? Już mam to w dupie.

Trwa u mnie weryfikacja marzeń. Część z nich się zwyczajnie z czasem rozwiewa, a reszcie pomogłam sama. Umiem wziąć za to odpowiedzialność i przyznać to głośno. Ale nie zamierzam grać ofiary losu i kajać się non stop w worku pokutnym.Ile można spełniać cudze ambicje?

Czas chyba wziąć się w garść i serio bardzo chce to zrobić ale mi potrzebne wsparcie, zaufania trochę, dobrego słowa nieco.
A tymczasem nic z tego?

Przepraszam

2010-06-06T01:55:00.002+02:00

Zdarza się, że czekasz na to słowo.
Już chcesz puścić wszystko w niepamięć, wybaczyć wspaniałomyślnie, darować i żyć dalej szczęśliwie, ale nie możesz, bo on nie przeprosił.
Z czasem wszystko zaczyna zakrawać na kpinę.
Więc czekasz i roznosi Cię czy to furia czy niedowierzanie.
A potem On głupio pyta czemu jesteś zła.

Patrzysz na niego z osłupieniem i pytasz sama siebie:

-nie żałuje?
-nie obchodzi go jak się czujesz?
-kłamał, że wie co źle zrobił?
-nie zależy mu na waszych relacjach?
-(gorzej jeśli) jest aroganckim, apodyktycznym i egoistycznym palantem?
-nie myśli o Tobie poważnie?
-nie wie nic o kobietach?
-i tak zrobi to ponownie?
-ma jakiś własny życiowy problem, i spieprza po drodze co się da, byle tylko się nie przyznać?
-jest niedojrzały i nie wie czego chce od życia, a tym bardziej od Ciebie

Ciężko stwierdzić? Nic dziwnego, skoro słowo "przepraszam" przegrywa z "kocham Cię".

Czytałam ostatnio o takim badaniu, co w zasadzie dla nich i dla nas oznacza "przepraszam".

I zgadzam się z panią badacz, dla mnie ważne są przeprosiny, mam rozbudowaną sferę werbalną, oj mam.

I tylko dalej piszą, że dla faceta, jeśli już coś źle zrobił, to jedna wielka irytacja takie przeprosiny, bo mleko już się rozlało i po co to robić.

I dalej jest już wierutne kłamstwo... że faceci wolą działać, niż gadać.

Sorry, chyba w łóżku, bo w życiu to im coś nie bardzo wychodzi.

Gdzie mieszka seks?

2010-06-04T13:47:00.003+02:00

"Każdy ma swoje problemy z kobietami, każda ma swoje problemy z mężczyznami. Każdy ma coś na sumieniu, każda o czymś marzy. Każdemu czegoś mało, każdej coś nie pasuje. Każdego coś podnieca, każdą coś zawstydza. Każdy do czegoś się nie przyzna, każda chciałaby to usłyszeć. Każdy powinien przeczytać tę książkę, a każda po jej lekturze pewnie powie: "Widzisz? A nie mówiłam ci?!". *

Brzmi to odpowiedź na wiele dręczących, bądź ciekawiących mnie pytań, dlatego jak już będę miała czas chcę dalej mówić - "Widzisz? A nie mówiłam ci?!".

*"Gdzie mieszka seks?"/Stanisławska Irena A., Pałagin Piotr/Wydawnictwo: Czarna Owca

Ale wstyd...

2010-05-30T17:16:00.001+02:00

Wiadomo już czego wstydzą się faceci! Wiadomo co przed innymi zatają, więc w prostej mierze wiadomo również jak nas okłamią! Facet w 2010 roku wstydzi się/ukryłby według badań TNS OBOP:
1. choroba (29%)
2. "niektóre wstydliwe fakty ze swojej przeszłości" (27%)
3. brak pieniędzy (?%)
4. "dziwne nawyki" (24%)
5. "pewne cechy charakteru" (21%)
6. "brak pewnych umiejętności" (11%)

Wyniki, zwłaszcza pierwsze miejsce mnie trochę niepokoją. O ile trudności z przyznaniem się do słabości, w męskim wykonaniu nie są nowością, o tyle ukrywanie choroby to lekka przesada, godząca przecież w zaufanie międzyludzkie!
Może i racja, że nie rozmawia się z facetem o wstydliwych faktach z przeszłości... kto już to zrobił ten wie, że lepiej takich kampanii nie zaczynać. Lepiej trzymać język za zębami, jeśli myślisz źle o sobie, po co jeszcze partnerka ma o tobie tak myśleć. No, logiczne.
Brak pieniędzy również jest dla mnie logiczny. Niestety również z doświadczenia wiem, że facet bez pieniędzy z reguły myśli jak je zdobyć. Jeśli mu się nie udaje bywa koszmarnie sfrustrowany, zapominając o tym że problemy w związku nie biorą się z braku pieniędzy, tylko złego do nich podejścia!
Dziwne nawyki... hm już puściłam wodze fantazji, wy też?
Czy pod pewnymi cechami charakteru, kryją się wady czy te nieakceptowane przez partnera cechy? Każdy jakieś ma i to logiczne, byle tylko nie godziły w godność drugiej osoby, to da się wszystko przeżyć.
Moja mama umie położyć płytki, naprawić auto, zrobić fontannę w ogrodzie, zbudować karmnik dla ptaków, naprawić hydraulikę, spłuczkę, kontakt, pomalować pokoje, położyć tapetę, zrobić księgowość i w ciągu tygodnia jest w stanie się wyrobić. Przykry jest fakt, że są faceci, którzy nie umieją zrobić nic z tej listy i tak powinni się tego wstydzić. Niestety apodyktyczno-arogancko-egoistyczne 89% ma to w dupie, że kobieta musi sobie radzić sama i będąc w szczęśliwym związku, liczyć tylko na siebie. I to jest smutne.

Te same pytania, a kobieta najbardziej wstydzi się tego, że nie ma pieniędzy...
Czemu ich nie ma, to głupie pytanie, ale dlaczego się tego wstydzi?
Czy dzisiejsze społeczeństwo tak przywykło do shiny happy people, że pieniądze to już droga a nie cel?

Stopień wkurwienia - krytyczny!

2010-05-29T13:11:00.004+02:00

Czasem są takie dni... tak już kiedyś zaczęłam tego bloga i co? I nic.
Dupa wielka. Stopień mojego wkurwienia jest niszczący. Poczucie straconego czasu rozsadza mi czaszkę. Żyła w głowie gdyby mogła, pękłaby groteskowo i mózg spływałby mi nosem na klawiaturę mojego laptopa, w kształcie wykrzyknika.
Słucham piosenek CKOD, które pomagają mi obwiniać o moje życiowe niepowodzenia i życiowe wybory w pizdu nieokreślonych decydentów.
Ale niestety to moja wina. Nic tego nie zmieni, ani przekleństwa, ani dziwne miny mojej rodziny.
Tak ja też mam ochotę wsiąść do pociągu jak Adam Miauczyński i odpocząć na plaży nad morzem. Ale to się nie wydarzy, bo mnie wkurwią.
Po prostu muszę wziąć kij i zmasakrować wszystkie przykrości. Bo mam dość, tak bardzo dość rozczarowań, że skali wkurwienia powoli braknie.

PS: Ucieka ze mnie powietrze, dzięki takiemu utworowi *(a ponoć nie moje kurwa klimaty)

25 lat minęło

2010-05-24T13:22:00.003+02:00

Jestem stara.
Dzięki wszystkim za życzenia, za tort ze sztucznymi ogniami, bal, szampana! Jestem bardzo wdzięczna.

Jestem spanikowana.
Chcesz czy nie, na balu magisterskim temat pracy magisterskiej pada zbyt często. Czas się zabierać, błagam żeby tylko nie wydarzyło coś, co mi nie pozwoli pisać, gdy już usiądę. Wstępny termin obrony z możliwością składania na doktorat: 29 czerwca.

Jestem sama.
Czasem tak samo jak komuś, nie umiemy darować sobie. Totalnie rozbita zbieram jego rzeczy ze swojego życia, by mu je oddać. Zupełnie, jakby to miało sens jakiś. Nie dobrze mi, a piosenka Renaty Przemyk "bo jeśli tak ma być" przeszywa mnie po prostu strumieniem prawdziwości. Nie ma nic gorszego gdy ludzie się kochają, ale po prostu im nie wychodzi. Nie zostaje już nic do powiedzenia. To mdli... to sprawia że nie ma po co wstać rano...

Zdrowie

2010-05-19T13:19:00.002+02:00

Oczywiście badanie się nie odbyło.
Termin kolejny 17 czerwca.
Szpital onkologiczny to potworne miejsce.
Zwariuje z niepewności.

Spacer? - Przecież pada...

2010-05-07T18:40:00.006+02:00

Myślenia dzień kolejny.
Plus muzyka na ucho, nawet nowa dla mnie.
Całkiem nowe klimaty, może to mi pomoże.

Chce spacerować w deszczu! Czemu w "średnich miastach" to dziwne? Moi sąsiedzi nożyczkami strzygą trawę przed domem, a ja się będę zastanawiała nad samotnym spacerem w deszczu, z jedwabistymi dźwiękami przeszywającymi moje ciało...

Kuba, gdzie jesteś? Chce naszego spaceru sprzed lat, kiedy problemy miały mniejszy kaliber i nie zabijały od razu. Kiedy nie trzeba było przez pierwsze pół godziny nadrabiać zaległości i robić introit. Kiedy wiedziałeś po prostu co mi w duszy gra. Kiedy mogłeś powiedzieć z czystym sumieniem, że jestem jedyną osobą na tym świecie, która wie co jest w życiu ważne.

Och nie pamiętam, kiedy miałam ostatni raz wszystko gdzieś! Konwenanse, wąty, oczekiwania i narzekania.
Kiedy?
Może nigdy i to jest właśnie problem??

Kocham deszcz. Te deszcze na Mostowej to było coś! Tęsknię za tym...

3:0

2010-05-06T22:21:00.002+02:00

3 lekarz - 3 diagnoza. Wzięliby się zdecydowali w końcu, kurwa. No brak mi słów.

Poza tym w moim życiu i tak już wiele się dzieje.
Może szykują się zmiany? Czuję, że tylko ja je blokuję...
Świadomość już się dowiedziała o pewnych rzeczach, wątpliwości nie dają spać.

Syf i malaria. A przecież kiedyś (przeklęte kiedyś co oznaczać ma niedawno ) wszystko było proste i nawet przyjemne. Taka dla przykładu praca magisterska... Włączasz Ryśka, odpalasz Worda i piszesz, bo lubisz, bo chcesz, bo Cię to interesuje.
Bańka mydlana pękła i nie wiadomo co teraz zrobić z życiem.

Zdrowie, wykształcenie i miłość. Przegrywam wszędzie gdzie się da.

Jebane 3:0 .

Strach

2010-05-05T21:27:00.002+02:00

Powoli ludzie dowiadują się, że A. jest chora. Mówię niektórym znajomym, że jest coś nie w porządku. Z resztą... przecież widzą. Czasem niestety nie umiem ustrzec się przed opisem lub linkiem, gdy mam zjazd samopoczucia.
Do mojej siostry dzwoni z pytaniami kuzynostwo.
Mama gada w nocy z przyjaciółkami i swoją siostrą.
Wszystko dzieje się jakby w oddaleniu ode mnie. W oderwaniu, jakby nie mówili o mnie.
A ja sama w sobie nie zdecydowałam jeszcze jak mam to przeżyć. Dusze to w sobie. Ten strach i tę samotność. Straszliwą samotność, co nie chce litości od innych.
Co ja mam zrobić, co myśleć.
Lekarka napisała na skierowaniu: stwardnienie rozsiane. Ale przecież to jeszcze nie wyrok.
To tylko podejrzenie.
A co jeśli nie?
Jeśli takie akurat będzie moje życie.
Nie mam słów, którymi mogłabym wypowiadać do innych swoje strachy. Zupełnie jakby te małe białe tabletki wpychały mi słowa i łzy do wewnątrz. Gdy w końcu zrobią mi te tomografie, te rezonanse zobaczą na skanach tysiące słów. Może będzie to w końcu jakaś powieść, może tylko opowiadanie. Może to będzie sens mojego życia. Taki list 250 słów pod kiepskim tytułem "Była, żyła i już niedługo jej nie będzie".

I tylko Pater Familias milczy... Czy tak jak ja ma jeszcze nadzieje, że to tylko strach odbiera mi oddech, a innym jasne postrzeganie...

Przyczyna zgonu

2010-05-04T18:13:00.003+02:00

Czy wiesz, że umierasz?
Czy wiesz, że umieramy od lat?
Że każdego z nas toczy inna choroba?
Ktoś umiera na raka, ktoś umiera z głodu.
Ktoś umiera ze smutku, a ktoś ze strachu przed życiem.

Czy strach petryfikuje Cię również przed szczęściem? Jeśli nie strach, to co Cię zatrzymuje? Brak wyobraźni?
Kim jesteś będąc tylko w połowie sobą, a w połowie przestraszonym zwierzęciem?

Na co Ty umierasz człowieku?

Biegnij!

2010-05-03T17:34:00.003+02:00

Czasem czuję w brzuchu przestrzeń, która tam się zmieścić nie może, albo może furkoczącą siłę, która każe mi biec. Zupełnie jakby moje neurony zwariowały. Jakby krzyczały: Biegnij!
I biegnę.
Nie wiem jak to nazwać. Czy to strach?
Schopenhauer nazwałby pewnie pędem życia, to co mnie niesie naprzód.
Bo życie jest krótkie, czas zacząć biec w konkretnym kierunku.
Biegnę.

Aeropag

2010-04-22T13:55:00.002+02:00

Czasem czuje jakby we mnie siedziało zgromadzenie.
Aeropag.
Każdy z członków rady ma swoje zdanie. Z mocy ich obrad płynie moje niezdecydowanie.
Siedzą na marmurowych schodach starożytnego teatru, w epicentrum mojego serca.
Ubrani w togi i szare kaptury. Wiatr te kaptury szarpie naumyślnie niepokazując ich szpetnych, arystokratycznych twarzy. Niesie szepty 500 różnych odmiennych koncepcji.

Ja również zasiadam w tym zgromadzeniu. Jestem 501. Zbyt rzadko zabieram głos szeptem. Mam zbyt dużą srebrna togę, o która się potykam, jakbym swej godności nie umiała unieść. U moich stóp gromadzą się zabójcy miłości. Lecz są tylko cieniami. Jęczą imionami o wybaczenie, którego im udzielić nie mogę.
Nigdy nie będzie im wybaczone. Zabójstwo miłości nawet nieumyślne, jest niewybaczalne. Znaczy duszę jak chrzest święty znaczy chrześcijan.

Mordercy miłości mają władzę, o której nikt nie wie. Zsyłają mi straszne sny. O wojnie, o łzach i śmierci. Ostatniej nocy właśnie, kazali mi śnić... że zabiłeś Twoją miłość do mnie... że cień który w mym kierunku się wije jest Twój, a imię które słyszę należy do mnie...

10.04.2010 - 18.04.2010

2010-04-18T20:54:00.000+02:00

Zbigniew Herbert - Przesłanie Pana Cogito"

Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę
idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

ocalałeś nie po to aby żyć
masz mało czasu trzeba dać świadectwo
bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rozrachunku jedynie to się liczy

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze
ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchórzy - oni wygrają
pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę
a kornik napisze twój uładzony życiorys

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

strzeż się jednak dumy niepotrzebnej
oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz
powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych

strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne
ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
światło na murze splendor nieba
one nie potrzebują twego ciepłego oddechu
są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy

czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź
dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę

powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy
bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz
powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
chłostą śmiechem zabójstwem na śmietniku

idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek
do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda
obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów

Bądź wierny Idź

Kobiety

2010-03-08T12:46:00.001+01:00

Dzień kobiet to dla mnie kłopotliwy dzień. Zawsze był.
Moja mama ze względu na walkę z poprzednim systemem, nienawidzi wracać myślami do tamtych czasów. Ja głupia zawsze o tym zapomnę.
Zapomnę, że ma podstawy, ma pełne prawo.
I dlatego gdy syczy na mnie "ja tego święta nie obchodzę" jest mi wstyd.

W dzień kobiet staję przed lustrem i stwierdzam ze sześć razy, że się nienawidzę. Że moje ciało nienawidzi mojej duszy, i że raczej nie są ze sobą połączone, nawet nie są świadome połączenia. Jedno drwi z drugiego.

W tym dniu nie chodzi o kwiaty od Faceta. Inna rzecz, że nie wiesz już nawet czy On obchodzi ten dzień.
Chodzi o Ciebie.
Chodzi o mnie.
Więc od dziś nowe przykazanie na ten dzień.

Zmiana zamiast tulipana.

Po prostu załatw to ze sobą, raz na zawsze.

Panowie nieidealni

2010-02-21T11:59:00.000+01:00

Pamiętacie jak blog ten na początku traktował o facetach? Ja już prawie zapomniałam, więc myślę, że trzeba do tego tematu wrócić. Wiosna idzie, warto rozruszać twarz uśmiechem.
Jeśli zastanawiacie się jacy są faceci, przestańcie i zacznijcie czytać ich blogi. Anonimowo panowie nieidealni powiedzą Ci więcej niż chcesz wiedzieć, czasem w fajnym stylu, a czasem w mendowatym.

Zapytałam Faceta, dlaczego jak mężczyzna ma okazję "no wiecie", to niemal zawsze z niej skorzysta. I jakoś nie mogę sobie przypomnieć jak to wytłumaczył, oznacza to chyba, że mu nie uwierzyłam, gdy zaprzeczał.

Pozory

2010-01-30T14:26:00.004+01:00

Czasem nie mam racji. Przyznaję się do tego, bo Ci co mnie trochę znają, mają mnie mylnie i często za arogancką, bądź taką, co pozjadała wszelkie rozumy.
Trzymam się w życiu pewnej zasady, a jak robię od niej odstępstwo, to popełniam zwykle błąd. "Jak nie wiesz, to się nie odzywaj".
Zmieniam zdanie co do pań z konserwacji. Po dniu tam spędzonym, rozumiem dlaczego tak się zachowują. Kobiety pracują dzień w dzień pod presją czasu, odpowiedzialności i ludzi, którzy wiecznie na nich liczą. Ponieważ każdy zabytek, czy to obraz, czy grafika, czy rzeźba muszą przejść przez ręce konserwatorek, kobiety nie mają ani jednej wolnej chwili. Muszą być szybkie, profesjonalne i cierpliwe, w stosunku do zabytków a nie do ludzi, którzy non stop czegoś od nich chcą. To sytuacja podobna do tej, gdy szef rzuca Ci na biurko kolejną stertę papierów do roboty.
Pobyt na poddaszu, bo tak się pracownie znajdują był jednym z ciekawszych dni stażu. Te zabytki...

Kobiecą ręką zapisany pamiętnik z XIX wieku. Na grzbiecie złoty napis Zur Erinnerungen, obejmował czyjeś życie.
Wydobył ze mnie nieme „o ja”.
Z białej koperty listownej na dłoń zsunęła się ciężko biżuteria popowstaniowa. Razem z czarnym krzyżem z koperty wypadła na moją dłoń żałoba. Czarne suknie kobiet, represja i bieda, smutek i dławione łzy tej dumy, co w nich płakała. Wszystko to wplecione było w naszyjnik, żółty kamień na przecięciu ramion krzyża nie miał siły opromienić minionej przeszłości.
Kościane szydła, wyszywane torebki, skórzane rękawiczki z perłowymi guzikami, lusterka, okładki na listy, wiklinowe i skórzane pudełka na bibeloty, dziewiętnastowieczne łyżwy, porcelana miśnieńska, świeczniki, wreszcie samowary do herbaty.

Ostatnia koperta.
Naszyjnik z włosów.
Włosy w kolorze jak ciemna olcha, jak moje. Dziwne, drobne, splecione ze sobą warkoczyki tworzą wstrętnie piękną biżuterię. Tropię kierunek warkoczyków, nikną w metalowym zapięciu. Dotykam go. Jest drapiący, nieprzyjemny i odpychający na pozór.

A pozory jak to pozory... czasem warto zmienić zdanie, a czasem trzeba.

Mądrość starożytnych...

2010-01-05T15:56:00.003+01:00

Dobrze jest czasem przypomnieć sobie mądrość starożytnych, i nolens volens studentów pierwszego roku prawa.
W ramach noworocznych postanowień, postanawiam nie tylko nie jeść smażonego, ale szczególnie pamiętać o starożytnych mądrościach.

Cogitationis poenam nemo patitur

Impossibilium nulla obligatio

Quidquid agis, prudenter agas et respice finem

P.S.: ... i jeszcze magnez przyswajam obowiązkowo.

Dezyderata

2009-12-13T20:44:00.004+01:00

Kiedy byłam młodsza i bardziej dynamiczna, znacznie bardziej też zależało mi na pojęciu tego świata. Na zrozumieniu: o co tu w życiu chodzi?
Dziś kiedy już nie mam czasu, bo to-bo tamto i owamto, wracam myślami do pewnego tekstu, co mi przynosił ukojenie w chwili niepokoju, zwątpienia czy napadu melancholii.
Przeczytam.
Westchnę i jest mi lżej.

Dezyderata*

Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy.

O ile to możliwe bez wyrzekania się siebie bądź na dobrej stopie ze wszystkimi.

Wypowiadaj swą prawdę jasno i spokojnie i wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść.

Unikaj głośnych i napastliwych są udręką życia.

Porównując się z innymi możesz stać się próżny i zgorzkniały, bowiem zawsze znajdziesz lepszych i gorszych od siebie.

Niech twoje osiągnięcia zarówno jak plany będą dla ciebie źródłem radości.

Wykonuj swoją pracę z sercem, jakkolwiek byłaby skromna, ją jedynie posiadasz w zmiennych kolejach losu. Bądź ostrożny w interesach, na świecie bowiem pełno oszustwa. Niech ci to jednak nie zasłoni prawdziwej cnoty – wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie pełne jest heroizmu.

Bądź sobą, zwłaszcza nie udawaj uczucia. Ani też nie podchodź cynicznie do miłości, albowiem wobec oschłości i rozczarowań ona jest wieczna jak trawa.

Przyjmij spokojnie co ci lata doradzają z wdziękiem wyrzekając się spraw młodości.

Rozwijaj siłę ducha, aby mogła cię osłonić w nagłym nieszczęściu. Lecz nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.

Obok zdrowej dyscypliny bądź dla siebie łagodny.

Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy masz prawo być tutaj. I czy to dla ciebie jasne czy nie wszechświat bez wątpienia jest na dobrej drodze.

Tak więc żyj w zgodzie z Bogiem, czymkolwiek On ci się wydaje, czymkolwiek się trudnisz i jakiekolwiek są twoje pragnienia, w zgiełkliwym pomieszaniu życia zachowuj spokój ze swą duszą. Przy całej swej złudności, znoju i rozwianych marzeniach jest to piękny świat.

Bądź uważny. Dąż do szczęścia

*
znalezione w starym kościele Św. Pawła w Baltimore
datowane 1692r.

Res humanae

2009-12-10T23:54:00.000+01:00

Są takie dni, gdy towarzystwo ludzi ograniczyłabym jeśli nie do zera, to może jedynie do odgłosów rzewnej piosnki z głośnika... i byle nie bliżej.
I nie chodzi mi o uczucie "zejdź mi z drogi, bo rozszarpię Cię na strzępy człowiecze", lecz raczej o głęboki zawód postawą, zachowaniem i ludzkim ułomnym charakterem. Nie sądziłam, że to napiszę, ale brakuje mi tego co niosła ze sobą Infantia - dziwnej ufności i cielęcego zachwytu w rodzaju "a proszę Pani dokąd prowadzi tamto przejście".

Dziś na lekcję muzealną przyszły dzieci z pierwszej klasy podstawówki. Każdy na gąbczastej poduszce, każdy z życiem przed sobą i tym beznadziejnym momentem - zapewne niejednym w życiu - utraty złudzeń, utraty nadziei i setek rozczarowań.
Zrobiło mi się żal... że stracą dziecięcość, a najbardziej, że nawet o tym nie wiedzą...

- A teraz niech wszyscy będą cicho i powiedzą co słyszą w sali, co to za dźwięki ? - rzekła otoczona dziećmi pani Edukatorka, w sali pełnej drewnianych figur średniowiecznych.
- Coś burczy...
- To coś syczy...
- A co to tak syczy dzieci?
- Eeee...
- Jezus!
- Maryja!

I to kiedyś się skończy. Kiedyś będzie to tylko klimatyzacja.
A co tak burczy? Co tak syczy? Może to echo ich przyszłych, a może moich teraźniejszych rozczarowań...

Piernik

2009-11-29T18:00:00.000+01:00

Wtorek, środa (dwa dni wolne wzięte z myślą o pisaniu mgr) i czwartek minęły, a ja kontynuowałam swoją tułaczkę po oddziałach MOTu. O 9.00 w piątek szarpnęłam drzwi do Domu Kopernika, a raczej pocałowałam klamkę. Nie ma nic lepszego jak wstać wcześnie rano śpiesząc się do pracy do innego miasta i przekonać się, iż tu się robi od 10...
Wkurzona i zmarznięta piłam Tigera pod Społem na ul. Kopernika i podziwiałam witrynę sklepu z porcelaną Chodzież, a w tym czasie mijali mnie ludzie z kpiącym uśmiechem na ustach, zupełnie jakbym wyglądała jak przygłup na kacu albo pieprzony japiszon.
Popędziłam na 15 by ubezpieczyć się w końcu w dziekanacie. Istniało przecież zagrożenie, że kolejnego upadku ze schodów w Empiku mogę nie przeżyć. Normalny człowiek przypomniałby sobie wcześniej, że w piątki dziekanat jest zamknięty, jednak Tiger zaczął krążyć w moim krwiobiegu dopiero gdy pocałowałam druga klamkę tego boskiego, mroźnego poranka. Od czego jednak jest Tiger + telefon komórkowy. Trzask-prask i sprawa była załatwiona. .

Po dziesiątej skierowałam się do piwnic Domu Mikołaja Kopernika, gdzie poznałam dwójkę byłych stażystów i Świat Toruńskiego Piernika. Gdy ulepiłam i upiekłam własnego pierniczka, w kształcie cholernie pokątnego serca i zwiedzeniu wystawy, w zasadzie nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Wnet przybyli jednak Gimnazjaliści i patrzyłam jak dzielnie znoszą zwiedzanie. No cóż trzeba przyznać, że ekspozycja jest świetna i dali radę.
W pewnym momencie, a słowo daję że akurat się zastanawiałam "co ja robię w tej cholernej piwnicy i kiedy wrócę do Pani Ani robić coś pożytecznego?", ta razem z komisją (Pani od Rzemiosła i Pan z Dokumentacji) wyszła z dziury w ścianie! Przez chwilę myślałam, że mieszanina pieprzu, kardamonu, anyżu, cynamonu i gałki muszkatołowej zrobiły mi poważną krzywdę. Komisja wyszła z dziury w ścianie szepcząc coś o jakiejś skrzyni, posłali mi uśmiechy i zniknęli w sali po prawej... jak tylko było to możliwe wzięłam nogi za pas.
Wychodząc z Muzeum nie czułam jednak, że tydzień się kończy... nic dziwnego nawet weekend nie przyniósł mi odpoczynku. Ale w sumie skoro mam ubezpieczenie, to o połowie czyhających na mnie niebezpieczeństw mogę na razie zapomnieć. Uff... ale małe uff...

Byle do weekendu, chociaż nie koniecznie...

2009-11-27T19:00:00.000+01:00

Czwartek przywitałam w Muzeum Eskenów. Grzebałam w inwentarzach szukając sygnatur, robiłam korektę planu obchodów 150 rocznicy Muzeum Okręgowego. Ponieważ nie bardzo ktoś miał czas, jak piłeczka pingpongowa zmieniałam działy, piętra i dziedziny. Z archeologii trafiłam do numizmatyka palącego Mocnego za Mocnym, bo "mi to nie przeszkadza". Mało asertywna się zrobiłam - taki to już los stażysty...
Usłyszałam kilka ciekawych opowieści o skarbach monet znalezionych w ziemi. Najciekawsza jednak była opowieść o panu co się zwał Jean de Mandeville i przejechał na przełomie XIV i XV wieku trzy kontynenty, załapał się na dwie wyprawy krzyżowe (Ziemia Święta oraz Prusy) i napisał niesamowite kroniki. I tak to Jeana de Mandeville za rozrzutność cenią dziś numizmatycy. Potem zwiedziłam wystawę Pieniądz w Oblężeniu, poznając smakowite historyjki tylko dla wtajemniczonych. Od godziny 11 do 14.30 toczyłam nierówną walkę z 2 tysiącami medali, które miałam poukładać według numeru inwentarza. Dzięki temu jakże cennemu doświadczeniu wiem już, że to był dotąd najgorszy dzień mojego stażu. Gdy wyszłam z Muzeum, a myślałam że to nigdy już nie nastąpi, chciałam umrzeć, a w najlepszym przypadku przestać być. I choć zdaję sobie sprawę, że czasem praca bywa niewdzięczna i ktoś ją wykonać musi... następnym razem niech to będzie po prostu ktoś inny...
Po obiedzie z Kamilą popędziłyśmy na sprawdzian z niemieckiego, a wieczór spędziłyśmy w knajpie z kamilowymi koleżankami. Przy piwie i historyjkach o złych z natury dzieciach zaczęłam wypierać z pamięci dzieje polskiego medalierstwa...

Manierystyczne zmanierowanie - czyli kto kogo nie lubi w muzealnym półświatku.

2009-11-24T14:37:00.009+01:00

- Może chce Pani iść ze mną do Domu Eskenów do magazynów? Mamy tam zabytkowe meble, jeszcze muszę iść z kolegami "komisyjnie" na górę do magazynów Rzemiosła.
- Wszakże no jakże.
I ruszamy przez korytarze skrzypiącym parkietem sunąc, Pani Ania z konieczności, a ja podjarana jak małe dziecko. Robimy hyc przez muzealny czerwony sznur, co oddziela krainę muzealnych tajemnic dla wtajemniczonych od public space dla tylko-zwiedzających. Wchodzę po schodach starych wielce. I już jestem na szczycie ratusza, mknę schylona za komisją do pomieszczeń magazynowych. Schylona głowa unika guza od atakujących zewsząd fragmentów więźby. Oczy lokalizują trutki na szczury koloru lila-róż. Znajdujemy odpowiednie drzwi. Odpieczętowujemy. Zapalamy światło i jesteśmy w krainie drewnianych skrzynek i kuferków, szklanych naczyń i XVII-wiecznych instrumentów, po które tu przyszliśmy. Cuda owe siedzą otulone folią bądź kurzem na półeczkach regałów, co się pną metalem ku prowizorycznemu sufitowi.
Chwytamy dziwne podłużne instrumenty i niczym garbata kompania pokonujemy ponownie ów labirynt, kierując się ku konserwatorom w ich przyczajonych przy klatce schodowej laboratoriach.
Robimy puk puk do drzwi konserwatorów i niespodzianka.
- Ale ja wam tego nie wezmę do konserwacji!
- Przecież mieliście wziąć!
- A kto tak powiedział?
- Jak to kto, taka była umowa!
- Nie wiem kto z kim się umawiał, ale ja wam tego nie wezmę, bo mam za dużo do roboty - mówi zła kobieta w białym fartuchu, wskazują jednocześnie na model kogi wystający z ogromnego wiklinowego koszyka.
Pierwszy raz mam to uczucie. Że coś jest na rzeczy. Z jednej strony cichy komentarz, a z drugiej mina "i co ty na to powiesz".
No i pierwsze ACHA. Kustosze nie lubią konserwatorów, a konserwatorzy mają gdzieś kustoszy. Siekiera wisi w powietrzu, szczęśliwie Pani od Rzemiosła nie ma czasu wchodzić w rozmowę, ochotę ma zaś OGROMNĄ. Czując, że powinnam czuć złość maszeruję z komisją (Pan z działu Dokumentacji, Pani z działu Rzemiosła i Pani Ania ze Sztuki, Pani Przemiła lecz Cicha z Archeologii) do pomieszczenia przy bramie gdzie dziwaczne trąbki, i fagot, którym to Pani K. z Rzemiosła miała ochotę zdzielić Panią Konserwator, czekać będą bezpiecznie na umyślnych z muzeum instrumentów w Poznaniu.
Potem zaczynamy wycieczkę do Domu Eskenów. Gdyśmy się rozpłaszczyli w szatni, wpisali do odpowiednich ksiąg u Pana Ciecia i zdezaktywowali liczne alarmy - rozpoczęły się dywagacje tłumu ludzi, prowadzące mnie do zaobserwowania drugiego ACHA. A było ich... co najmniej sześcioro i "każden jeden" miał coś do dodania.
Pan "nie mam czasu i mam wszystko w D", Pan "szef-szefów technicznych", Pani R., Pan z dokumentacji, Pani Ania i inne osobistości. Gdy już ustalili co należało, akcja przeniosła się pod ziemię, gdzie zlokalizowane są magazyny. Drugie ACHA jest takie mianowicie, że "do cholery gdzie są techniczni, kiedy ich potrzebuję". Problem żaden poszukać też sobie można gdyby nie to, że na pomysł potrzebowania technicznych wpadają w jednej chwili średnio cztery osoby. Więc w końcu przywieźli manierystyczne drzwi windą. Detal boski, zawiasy kute cudowniaste, malunki, że mucha nie siada, tylko "do cholery gdzie są techniczni". Po dziesięciu minutach przyszli najbardziej pożądani faceci w muzealnym półświatku toruńskim. No to puściłam te drzwi z objęć, bo tłok był w podziemiach okrutny. Gdy już Pan techniczny w bezceremonialny sposób umieścił je w kanciapie, omiotłam wnętrze wzrokiem. Piękne meble trzeba przyznać, nieco kamiennych detali i dalsze skrzynie, z gatunku tych, co je matki córkom dawały w wianie, w czasach dawniejszych niż dawne...
Kiedy już sądziłam, że w zasadzie pewnie koniec na dziś wrażeń, zadzwonił telefon z konserwacji obrazów. No to pędzimy na górę, tam gdzie Fałat się odnawia, na nadchodzącą wystawę. Po przejściu w nieco inne zakamarki, kuląc się i garbiąc docieramy z Panią Anią do duszącego miejsca, gdzie dwie skupione kobiety obcują ze sztuka tak blisko, że bliżej się już nie da.
Fałat kład farbę intensywnie. Gdy tak blisko stoję z nosem przy płótnie widzę pojedyncze pociągnięcia, widzę miejsca które ominął w ogóle.
I wtedy pani Ania mówi, że mogę go dotknąć.
Czuję pod palcami purpurę drzew, różowy mroźny horyzont, zmarzniętych ludzi opatulonych w czerwień i brąz i szarości i żółć... i wiem już że nigdy tego nie zapomnę, że praca w muzeum to nie tylko złość, kłótnie o nieistotne sprawy, latanie po setkach schodów. Gdy odwiedzasz muzeum i znajdziesz tam coś co Cię poruszy swym pięknem, na chwilę stajesz się spokojnym i szczęśliwym człowiekiem.
Pracując w muzeum po prostu nim jesteś.

Labirynt czasu i przestrzeni, czyli witamy w dziale sztuki polskiej i europejskiej.

2009-11-18T18:27:00.003+01:00

Z własnej i nieprzymuszonej woli wpisuję w wyszukiwarkę hasła typu: barwy alokalne, abstrakcja aluzyjna, koloryzm i nazwiska Teresa Rudowicz, Henryk Waniek czy Jan Berdyszak.
Dla kogoś kto (jak ja ) jest laikiem w kwestii historii sztuki, woda to głęboka zupełnie jak sztuka jest głęboka w swej kolorowej istocie. Z ulicy człowiek trafia do zakładu Historii Sztuki Nowoczesnej i świat kompletnie się zmienia.
W magazynach jest zimno... pomiędzy obrazami przytulonymi lico do lica stoją rzeźby, które znalazły się tu w gorszych dla siebie czasach kryzysu. Depczę ochronną naburmuszoną bąbelkami folię wypełzającą zza blejtramy hipnotyzującego kolorem dzieła "Rajskie ptaki" i tylko czekać jak zacznę nadużywać słów płaszczyzna i perspektywa. Tu przez najbliższą godzinę z panią Anią spisujemy dzieła profesora. Dzielimy na: te wypożyczone od Muzeów, oraz te od samego artysty.

Gdy co rano tu wchodzę, wita mnie specyficzny zapach drewna, historii i gdyby przytulność jakoś pachniała, też bym ją tu dodała. Co rano przechodzę przy sali mieszczańskiej z ogromnym kamiennym portalem, mijam stare szafy w których wnętrzach giną ich własne wspomnienia. Wspinam się po drewnianych stopniach, a moje kroki dudnią w długich korytarzach na ostatnim piętrze. Po prawej stronie mijam galerię portretów z początku wieku. Gdy nikogo tu nie ma mężczyźni strzygą wąsami, a kobiety znudzone poprawiają włosy. W czasie wolnym od wyglądania z ram, wszyscy patrzą przez niewielkie okienka na kawałek nieba nad dziedzińcem toruńskiego ratusza. Zakamarki są tu skrzypiące i niesamowite!!

Od trzech dni w dziale czuć napięcie i słychać kanonadę telefonów. A wszystko za sprawą rodziny i spadkobierców dzieł doskonałego portrecisty pana R., chcących, przez sentyment, sprzedać je Toruniowi. I tu się zaczyna ból żołądka i złość na pusty muzealny portfel. Sprawa jednak jest w toku, gdyż Wrocław - główny konkurent do podkupienia owych płócien, nie kupi ich już na pewno.
Taki np. wernisaż Fałata kosztować będzie 500 zł. Nie wiedziałam, że z organizowaniem wystawy jest AŻ tyle latania.
I robiłam dziś gablotę na wystawę, i odbierałam telefony, i pracowałam przy obrazach i walczyłam z MONĄ, i widziałam wystawę związaną z nadaniem nagrody Thorunium, i robiłam korektę, i ściskałam już tyle dłoni, że się boję dostać grypy... i pomyśleć, że gdyby nie Pani Ania, która pozwala mi samej wszystkiego spróbować, to chyba bym padła na ryj z nudów, albo zamieniła się w tę druga podłą-wredną stażystkę z Działu Edukacji...

A tak, to mi się tutaj tak podoba, że och, ach, ech...

Komedia romantyczna

2009-10-08T15:12:00.000+02:00

Kobiety, które wyśmiewają, boją się.
Drwią z uczuć... Drwią z romantyczności...
Bardziej niż stracić, boją się zyskać...
Prawda jednak jest trywialna, prawda jednak jest banalna.
Kobiety uwielbiają sobie utrudniać proste sprawy, bo prostota od wieków nie jest w cenie.
Strach jest odpowiedzią. Paraliżujący, obezwładniający i ogłupiający. Strach przed tym, że ktoś może stać się dla Ciebie wszystkim. Kimś najważniejszym, najistotniejszym... kimś dla kogo bezboleśnie zniosłabyś wstydliwe i niepopularne dziś "poświęcenie". Kobiety uciekają w konwenanse, w nieistotne romanse, w samotność w związku...
Śmieją się same ze swoich pragnień. I nie jest to chichot zażenowania, lecz śmiech bez epilogu. Takie "phi", które w świecie dzikich zwierząt rozdyma nozdrza, płoszy i każe ratować się natychmiastową ucieczką. Albo wręcz przeciwnie, stać cicho i nieruchomo wśród gęstych traw i myśli... i ukrywać się przed prawdziwą miłością.
Kobiety takie nie oglądają już komedii romantycznych, bo po każdej czują się puste w środku...

Pater Familias odc. 3

2009-09-17T19:59:00.005+02:00

Zgodnie z dawnym postanowieniem Poradnika Domowego, a co za tym idzie również i mojej matki, rodzinę obowiązuje przynajmniej jeden wspólny posiłek dziennie.
Kolacja. W roli głównej sałatka z wędzonym kurczakiem i Pater Familias. Po ustaleniu kto jakiej herbaty pożąda następuje faza konsumpcji.
Pater Familias przełykając:
- Pokłóciłem się dzisiaj z babą w rowerowym...
- ... - konsternacja rodzinna
- Jak to pokłóciłeś się dzisiaj z babą w rowerowym? - pyta matka, a sałata spada z kanapki na talerz.
- No bo powiedziała, że w tym roku nie będzie grzybów.
No to jej mówię, że: będą.
A ona dalej swoje, że: nie padało to nie będzie.
No to ja jej, że: będzie padać i będą grzyby.
Na to ona się mnie pyta: a co Pan taki pewien, że będą?
- No i... - rzuca ktoś z nas.
- No i jej powiedziałem, że: będą, bo ja już wszystkie z zeszłego roku zjadłem.

A potem długo rozmawiamy o Ruskich co to 70 lat temu nastali z nożem w ręku.

Pater Familias odc.2

2009-09-08T22:21:00.006+02:00

Pater Familias w szpitalach nie bywa. Pater Familias szpitalami gardzi. Jeśli trzeba, a już raz trzeba było - wiozą go tam jako specjalnego gościa i wschodzącą gwiazdę ostrego dyżuru.
I od tego przymusowego występu tyle spraw się zmienia.
W Jego menu: pokrzywowa herbata, 30km rowerem i leki za 200 zł.
A dla mnie: niepokój, często gęba na kłódkę i jeszcze więcej niepokoju.

I tak mieszka z nami Pater Familias co ma pęknięte serce. W pękniętym sercu gra muzyka chirurgicznego metalowego stentu, co się zowie Chopin.
Wygrałam w siódmej klasie podstawówki konkurs wiedzy o Chopinie. W nagrodę czekało mnie wystąpienie przed całą szkołą. Zamiast święcić sukces - zaświeciłam majtkami. Tak to publicznie pogrążył mnie Chopin, ratując potem życie Pater Familiasa.

Pater Familias nie cierpi umytych owoców. Ja wprost przeciwnie. I kłócilibyśmy się o to, przytaczając wiele przenaukowych wniosków badaczy Amerykańskich Instytutów Żywienia, ale już nie kłócimy. Gęba na kłódkę.

Szuranie paznokci po futrynie.
- Śpisz?
- Leżę, bo mnie plecy bolą.
Wchodzi Pater Familias.
- Przyniosłem Ci nektarynkę.
- O!
- Umyłem ją.
- O...
I już nic nie mówię, bo wszystko jest jasne.

Mgnienie oka później i jedno zadarcie głowy w górę, Pater Familias stoi na drabinie i wydłubuje z sufitu padniętą żarówkę halogenową.
Drugie mgnienie oka i zostaję sama. Oj przepraszam. Drabina pewnie tu trochę postoi. Niech stoi. To nie jest już przecież takie istotne...

Na wkurwa

2009-09-01T16:55:00.000+02:00

- Jo... ludzie to robią dziwne rzeczy w marketach...

- Jo, jak mam wkurwa to idę do działu z batonikami i wciskam paluchy w te które są miękkie...

- Acha...

Parter Familias odc. 1

2009-08-31T18:35:00.004+02:00

Pater Familias zwykł się golić pod bieżącą wodą. Zwykł też, przypadkiem zupełnym, zostawiać koło płatków uszu resztki pianki do golenia. Być może zbyt koncentrował się na zachowaniu w spokoju sumiastego wąsa. Jako zaprzeczenie mężczyzny nucącego przy kąpielowych czynnościach i goleniu także, zwykł wywijać usta w dzióbek, by uczynić skórę gładszą, a może bardziej przystępną dla wynalazcy Mach 3. Jako dziecię obserwowałam w milczeniu precyzję wolnych ruchów. Ostrze wędrowało po skórze, zbierając puszystą warstwę pianki do golenia Wars i zarost. Żadnych podrażnień. Żadnego zacięcia, zero krwi. Kiedy widzę pozacinanych w trakcie golenia mężczyzn, weseleję.

Trzy kobiety siedzą w kuchni. Pater Familias pachnący Old Spicem, ogolony precyzyjnie, a przyodziany w biało-zielony szlafrok, wchodzi do kuchni:
- No ja nie wiem, na prawdę... - mówi pod wąsem
- Co tam babulisz pod nosem?
- Tak jest zawsze. Zawsze. Dwadzieścia butelek pod prysznicem stoi. Policzyłem. A zawsze muszę umyć włosy WASZYM płynem do higieny intymnej... - po czym męskie klapki opuszczają z oburzeniem sfeminizowaną kuchnię.

I przychodzi kara...

2009-08-20T15:41:00.001+02:00

Gdy grasz miłość na dwa serca
rdzewiejesz od środka melodią scherza

i rozterka całkiem głucha i taka piekielna
do wnętrza mętnym metrum się zakrada
głowę twą ragtimeem głaszcze
jad sączy aż zbolałe serce zaśnie

I próbuje wciąż próbuję
i nie jestem wcale lepsza
I próbuję wciąż i wciąż
i nie mogę kochać przestać

Żółty sweter

2009-08-10T16:55:00.003+02:00

Stawała się jesień. Kocham jesień bo jest trochę jak każdy człowiek. Czasem markotna, czasem ciepła, a przy tym nic nie musi tłumaczyć. Dogadujemy się.
Zauważyłam go. Wpadł mi w oko jego kolor, a widziałam niekończące się pola rzepaku, słoje słodkiego miodu i radosne ciepłe Słońce. I choć budził we mnie tak mocno pozytywne emocje i skojarzenia nie miałam odwagi zabrać go z tej przygnębiającej przechowalni ubrań bez ciał. Jakbym nigdy nic nie poczuła, jakby to się nie wydarzyło wyszłam zamykając za sobą przeszklone drzwi. Miałam już sweter, szary lecz leżał niemal jak ulał. Czasem okazywało się jednak, że sweter do niczego nie pasuje. Rzucałam się wtedy w rozpaczy na łóżko ze łzawymi słowami, łkając, iż nie mam co na siebie włożyć. Że się nienawidzę, że jestem cała nie taka. Chwile zdarzały się częściej, kiedy stawałam naga przed lustrem w samym tylko szarym swetrze. Nie czułam nic, poza ostrym i zimnym spojrzeniem lustrzanej tafli.
Minęła jesień, nadeszła wielkomiejska zima, mająca w poważaniu wszystkich poza własną osobą. Szklane drzwi do przechowalni ubrań bez ciał pchnąć było łatwo. Nie przeszkadzała warstewka śniegu na progu, nie wadziła wycieraczka. Choć światło było niemal jak w piwnicy, a radio podawało najnowsze hity, moją głowę zaprzątało jedynie dziwne zimno i śnieg padający w nocnej ciszy.
Nikomu nie powiedziałam, że byłam tu już. Zobaczyłam go ponownie, dotknęłam palcami trzech okrągłych guzików i uciekłam jakby się paliło. Ze smutkiem pomyślałam, że ma kolor samotnego stoika musztardy. Zaniepokoiłam się. Czułam wewnętrznie, że pewnie mogłabym zasnąć w nocy, przyciskając do twarzy jego musztardowo-miodowe piękno.
Nim odważyłam się go przymierzyć, zwątpiłam w siebie wiele razy. Szary sweter zwodził mnie, doprowadzał na skraje emocji, kończących się samobójczym skokiem z klifu w fałszywą puszystość pościeli mojego łóżka.
Do dziś nie wiem ile kosztował... Nie wiem jak sprowadził moje ręce na siebie, i dlaczego kazano nam tak długo czekać na nasze pierwsze spotkanie. Podejrzewam co w swym życiu przeszedł. Mogę domyślać się tylko z czego się składa, podczas gdy otulam się nim, on otula mnie i jestem tym kim jestem. A może jesteśmy jednością, tak dobrze nam przecież ze sobą.
Jestem sobą w moim żółtym swetrze.

I kocham to jak diabli, choć mówią że jestem szalona.

Trochę jak morskie opowieści...

2009-08-09T19:54:00.001+02:00

Ci, którzy siedzą na ławce sami, nigdy sami nie siedzą tak na prawdę. Obok siedzi coś, co nie pozwala nikomu się przysiąść. Nie można tego dotknąć, ani powąchać, choć smak ma gorzki.

Ci, którzy prawdziwie chcą być sami chodzą w deszczu, pozwalając gapić się na siebie ekspedientkom stojącym w drzwiach sklepów.

Ci, którzy chcą być sami idą wolno. Idą zamyśleni, jakby nie towarzyszył im na prawdę nikt. Mijają ich z zawrotną szybkością bezproblemowe persony rozmazane szybkością chodu. Własne ręce samotnych, są gdzieś na wyciągnięcie, lecz nikt ich chwycić za nie, nie może. Głowy ciężkie od nie pojedynczych myśli opadają im do tyłu. Tak podnoszą oni oczy ku górze, zimnym nieobecnym spojrzeniem ślizgając się po frontach zabytkowych budowli ścisłej starówki.

Samotni są zawsze w centrum. Samotni pośród wszystkich widnieją jak horyzont po długim rejsie - są mgliści i odlegli. Są też jak stare statki, nurkują w tłum, nieco ociężale, lecz rytmicznie. Gdyby się zastanowić prawdziwie samotni przychodzą na myśl, gdy przykłada się muszlę do ucha. Bo dryfując po morzach samotności wiatr czesze ich myśli i włosy, jak korony drzew w centrum wielkich miast. Samotni płyną więc środkiem centrum niczym flota supermocarstwa samotności, choć błyszczą w słońcu, są to puste okręty.

Prawdziwie samotni toną cicho, nabierając wody w usta opadają na dno, brzuchami nie mącąc nawet jednego ziarenka aksamitnego piasku.

W co grają ludzie...

2009-07-20T23:40:00.006+02:00

Kiedy z kimś chodzisz, możesz dojść wszędzie: do ołtarza, do ostateczności, a nawet do szaleństwa... każdy nowy związek bowiem to nowe realia i całkiem inne metody gry między dwojgiem ludzi.

W myśl psychologii stosunków międzyludzkich wszyscy jesteśmy całkiem niezłymi zawodnikami. Wszystko co robimy, każda podjęta przez nas decyzja, da się zdefiniować jako gra, czyli seria komplementarnych transakcji ukrytych prowadzących do dobrze określonego, dającego się przewidzieć wyniku.*
Czy wypada nam się łudzić, że małe błędy które popełniamy są na tyle nieświadome, że donikąd nie prowadzą? Czy ON/ONA gra? A może właśnie przegrywam, a nawet o tym nie wiem...

Na mój gust, bo daleko mi nawet do domorosłego psychologa, gry czyli "schematy naszych zachowań" są nawet dość nudne. Dlaczego to robimy? Dla korzyści. Obojętnie czy nazwiemy to dobrem związku, rodziny czy własnym, grasz (przestrzegając jakichś reguł) by ugrać coś dla siebie.
Piszę o tym, bo często sama zapominam o sobie. Dziś okazuje się nagle, że trzeba uważać na swoje pionki... tak łatwo zapomnieć, że wspólne życie to nie partyjka chińczyka.
Wspólnie grać wspaniale, wspólnie grać jest najlepiej. O siebie jednak grać musisz samodzielnie, przecież wiesz jakiego chcesz wyniku...

* Berne Eric, W co graja ludzie, warszawa 2002, s. 37.

Podobno...

2009-07-05T21:06:00.010+02:00

Opierałam się długo. Broniłam rękoma i nogami. Jednak przypływ dobrego humoru jaki się wiąże z tym misternym przedsięwzięciem, o którym chcę wam wspomnieć, jest dla jednej duszy nazbyt przytłaczający. Grzechem ciężkim wręcz byłoby zatrzymywanie takiej wiedzy dla siebie!
Rzecz będzie o ... mężczyznach.

Rozczarowujący mężczyźni są liczni. Najczęściej nie sposób dojść skąd "chlapnięte" przez nich sformułowanie pochodzi. Dochodzenie pt. "dlaczego On nie wie, że popełnił faux pas" to jak szukanie igły w stogu siana. I stoisz wtedy przed nim, patrząc na niego i łudząc się, że źle coś zrozumiałaś, że się przesłyszałaś, no bo przecież "na miłość boską nikt przy zdrowych zmysłach... " Znamy to.
Drogie Panie czas na chwilę bolesnej prawdy! Kogo zaboli dokładnie nie wiem, wiem natomiast że na pewien typ męskiej megalomanii można się zaszczepić.
Mężczyźni przekazujący sobie publicznie życiowe mądrości na temat zdobywania kobiet, to zjawisko rzadkie i niestety skończenie zabawne. Większość z was potraktuje to jako dobry żart ... i może pozostańmy przy takim odbiorze. Żadnej nadinterpretacji. Nie załamujmy się, miejmy nadzieję, że nie każdy facet jest zepsuty...
Żeby naświetlić cały proceder, wyobraźmy sobie fikcyjną bohaterkę - Carrie Bradshaw. O ile każda kobieta chciałaby wiedzieć tyle o facetach naszych wiosek i miast, co Carrie o mężczyznach Manhattanu, wiemy że włączając Seks w wielkim mieście przenosimy się w (wyimaginowany jednak!) świat wysokich szpilek, wysublimowanych szybkich numerków i torebek Prady.
Natomiast co zrobi facet, u którego zachowanie kobiety przerasta możliwość pojęcia jej niezgłębionych i nieprzeniknionych procesów myślowych?
Włącza komputer. Niestety nie jest to już, jak mogłoby się zdawać, świat dla mężczyzny fantastyczny.
Istnieje strona, która "najprawdziwszą prawdę" Ci o babach powie. Pewnie nawet nie jedna strona, lecz po przeczytaniu kilku perełek, większej ich liczby nie chce się widzieć na oczy.

Drogie "wredne baby"/"zimne suki", dowiedzmy się czegoś o sobie w oczach prawdziwych mężczyzn! Studiujmy dogłębnie sztukę podrywu! Wszak nie jest ważne co mówisz, a to że dotknęłaś trzy razy swojego prawego ucha, oznaczać będzie gorący seks w tanim motelu pod miastem.

Gromadźmy męskie mądrości... tak ich niewiele w dzisiejszym świecie. Dowód niżej

Podobno trzeba zaliczyć 12 dziewczyn, żeby zapomnieć o tej, którą się na prawdę kochało.

Piwne brzuszki

2009-06-17T22:54:00.008+02:00

Mężczyźni! (zamykamy oczy - widzimy mężczyzn)
Zagubieni i zdezorientowani wobec gustów płci pięknej, Panowie-Polacy. (widzimy oto Kowalski, zasępiony i jakby ubogi w pierwiastek pewności siebie)
On nie wie! Nie podejrzewa nawet, co jest z nim nie tak... (tu Kowalski nie wie)
Na szczęście dla Kowalskiego, i dla Kobiet-Polek, dowiedział się TNS OBOP! (Kowalski jeszcze nie wierzy we własne szczęście)
Niech Kowalski słucha i przekaże dalej.

W dniach 20 - 24 maja 2009 na zlecenie Discovery Science reprezentatywnej grupie 576 Kobiet-Polek powyżej 15 roku życia zadano pytanie, które trapi nie jednego Kowalskiego.

Co czyni mężczyznę mało atrakcyjnym seksualnie?

50% Nieświeży oddech
49% Zapach potu
38% Tłuste włosy
34% Braki w uzębieniu
30% Pogniecione ubranie/Spadające spodnie
15% Duży brzuch
11% Wystające włosy w uszach
11% Wąsy
9% Trudno powiedzieć
4% Garbienie się

Drogie Polki nastały czasy, w których Ośrodek Badań Opinii Publicznej popycha mężczyzn w nasze ramiona. Jak tu nie pochwalać rozwoju nauki?

Pomyłka!

2009-06-13T15:31:00.007+02:00

1.
Do M. ciągle wydzwania "za krótki" numer. Za krótki w tym sensie, że wygląda na prześladowcę z biura obsługi, milczącego typa w dodatku. Może niedługo zacznie sapać, może akcja się rozwinie. A może to jakaś pomyłka?

2.
Dzwoni telefon.
- Jest Zdzisiek? - procenty aż zieją ze słuchawki, niemal palą druty telefoniczne.
- To pomyłka, tu Zdzisiek nie mieszka.
- Alee, jak to pomyłka? Zdziśka daj mi, no!
- To pomyłka. Do widzenia. - Słuchawka trafia na widełki.
*
- Halo, Zdzisiuuu? - ton niedowierzająco-błagalny, żołądkowo - gorzki.
- Znowu się pan pomylił. - delikatne zniecierpliwienie vel. subtelne rozbawienie.
- Kryśka, no ja Cię proszę się nie wygłupiaj, Zdziśka mi daj...
- To Pomyłka. Po-mył-ka.
- Ja wiem Kryśka, że my ostatnio ze Zdziśkiem ... ostro teges...
- POMYŁKA! - słuchawka ląduje na widełkach, na wszelki wypadek, na godzinę. Może do tego czasu Zdzisiek gdzieś się zmaterializuje. Choć szans wielkich nie ma. Nikt nie zna Zdziśka. Kryśki też.

3.
godz 21.10
- Halo? A witam! Stefan się kłania! Halo? Znad morza dzwonię!
- Yyy, to pomyłka. Do widzenia - rzekł bezceremonialnie Pater Familias.
godz 21.15
- Halo? No cześć, co Ty nie poznajesz mnie? Tu Stefan. No. Nad morzem jestem!
- Jaki Stefan. Panie, pomylił pan numer.
- A wiesz na imprezie jestem teraz! No. Halo? Przerywa coś... tu śpiewają, mówię ci, halo? Ale impreza, jak za naszych czasów.
- No, ale...
- No, na dwa tygodnie. Dokładnie! Jak rodzina?
- No... dobrze... - Pater Familias ogląda własne paznokcie.
- A pada u was?
- Czy pada... pada jak diabli - Pater Familias dla zachowania pozorów wygląda przez okno, szukając na bezchmurnym niebie czegoś bliżej nieokreślonego.
Turnus trwał dwa tygodnie. Jak się bawił Pater Familias nie wiem. Jak bawił się Stefan wiedzieliśmy, bo mówił o tym co wieczór.

Tak to bywa z pomyłkami... Mylą się ludzie i nic w tym dziwnego, najgorsze są jednak twoje pomyłki, te po których telefon długo milczy...

Literatura

2009-06-11T14:28:00.006+02:00

Nie nadążam... szczerze nie nadążam.
Przez ostatnie dwa lata nie istniało dla mnie niemal nic poza książkami naukowymi. Ominął mnie fenomen Zmierzchu, ominął mnie renesans literatury iberoamerykańskiej, w końcu ominął mnie Murakami. Mam mało czasu, obojętnie czy sobie to wmawiam, czy rzeczywiście nie mam go wcale. Wracam do czytania! Obietnica złożona samej sobie, którą dodatkowo wielce się cieszyłam, ale... Wchodzę do księgarni, do biblioteki, przeglądam katalogi. I cóż? Ta książka dla bananowej młodzieży, tamta o bzdurach, no bo na miłość boską iluminaci na mnie nie czyhają, biografie raczej nie moja bajka, nie trawię iberoamerykańskiej (przedzieram się przez kolejne strony jak biały człowiek z maczetą w dorzeczu Amazonki, zżerają mnie komary, gonią autochtoni i dostaję sraczki od takiego klimatu), romansidło raczej nie (Jane Austen - w trudnych chwilach z mężczyznami), Sapkowski już był, był i Kundera, nudny i nudniejszy Buszujący w zbożu - był, książki o emigrantach (zarobkowych, politycznych,urojonych) - nie, Paulo Coelho - ile można. Co niegdyś kazali - również przeczytałam. Polowanie na dobrą książkę stało się walką o zachowanie resztek przytomności umysłu, pieniędzy, walką z tandetą...

Na szczęście jest sposób.

Klasyka! (nie kanon!)

Kto decyduje, co jest klasyką?

Ona broni się sama.

Nie ważne ile lat minie, ile minie ludzkich żyć, ile upłynie wody w Wiśle...

Podstawa.

Punkt wyjścia do dalszych poszukiwań - to nie koniecznie książka za 45 zł, czy 14,99 , ale może ten nieco wymięty, i pożółkły egzemplarz Zamku Franza Kafki w Twojej bibliotece miejskiej, może nawet na regale w Twoim domu. To poezja Jana Brzechwy - ta mniej znana i zdecydowanie nie dla dzieci, to Tołstoj, Balzac, Dostojewski, Hemingway i tak wielu innych.
Nie wmawiaj sobie, że ich znasz, że cokolwiek o nich wiesz...

Zaczynam.
Trzymam w dłoniach - ujęte w pożółkłe strony- nieprzespane noce Franza Kafki.
Witam się, książka dobrze leży w dłoniach. Oczy chłoną, wszystko inne znika.

Był późny wieczór, kiedy K. przybył.

Wszystko i nic...

2009-06-10T18:01:00.005+02:00

Są czasem takie dni, jak ten dzisiejszy. Nie możesz się skupić, choć chcesz, choć musisz, choć usilnie próbujesz wmawiając sobie, że będziesz tego żałować. Mawiają przecież zorganizowani ludzie - co masz zrobić jutro, zrób dzisiaj. I pewnie mają rację, z pewnością jednak nie dali nigdy ponieść się sercu, wyobraźni, rachunki płacili przy pomocy polecenia zapłaty, a największym ryzykiem w ich życiu był kebab zjedzony na Dworcu Centralnym. Nie chodzi naturalnie o to, żeby w majtkach przemycać egzotyczne zwierzątka i nie dać się złapać. Więc o co tak naprawdę chodzi? Z jednej strony- zewsząd słyszymy, żeby oszukiwać i piąć się po drabinie kariery, myśleć o sobie - a z drugiej czy z takim człowiekiem chcesz się przyjaźnić, takiego człowieka chcesz kochać, czy takim człowiekiem chcesz być? Za mało czasu poświęcamy na myślenie o tym kim i jacy jesteśmy, nawet nie dla innych ludzi (większość z nich jest przecież przynajmniej kulturalna), ale głównie dla siebie. Ile możesz znieść, robiąc świństwa samemu sobie? Ktoś zapyta: co są warte takie pytania? Na chwilę się zamyślę, smutno uśmiechnę i odpowiem: Wszystko i nic...

Zbyt długo zwlekałam z odpowiedzią na podstawowe pytania. Może nawet znałam odpowiedzi, ale rzeczywistość, jak zręczny kieszonkowiec, ukradła mi je. Zaczynam więc na nowo myśleć o tym dzisiaj, bo jutro... to przecież nic pewnego.